ฎีกา 2192/2554 เมื่อวันที่ 16 ก.พ. 2552 เวลากลางวันจำเลยร่วมกับนายวีระมีเมทแอมเฟตามีน 50 เม็ด ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย หลังจากนั้นจำเลยนำเจ้าพนักงานตำรวจไปตรวจยึดเมทแอมเฟตามีนของกลางคดีนี้ที่จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายซึ่งซุกซ่อนไว้ที่บ้านจำเลยและริมห้วยนารางและพนักงานสอบสวนได้แยกสำนวนการสอบสวนออกเป็น 2 สำนวน ศาลฎีกาเห็นว่าแม้เมทแอมเฟตามีน 50 เม็ดที่พบที่ตัวจำเลยและ ว. กับเมทแอมเฟตามีนของกลางที่พบที่บ้านจำเลยและริมห้วยนารางจะเป็นจำนวนที่แยกต่างหากจากกันได้ก็ตาม แต่เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจค้นพบเมทแอมเฟตามีนที่ตัวจำเลยและ ว. แล้ว จำเลยได้นำเจ้าพนักงานตำรวจไปตรวจยึดเมทแอมเฟตามีนของกลางในทันทีต่อเนื่องกัน ดังนี้ เมทแอมเฟตามีนที่พบที่ตัวจำเลยกับ ว. จึงเป็นจำนวนเดียวกับเมทแอมเฟตามีนของกลางที่จำเลยซุกซ่อนไว้ที่บ้านจำเลยและริมห้วยนาราง โดยจำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายในคราวเดียวกันเป็นแต่เพียงจำเลยแยกเอาเมทแอมเฟตามีนบางส่วนติดตัวไป ส่วนที่เหลือจำเลยซุกซ่อนไว้มิได้นำติดตัวไปเท่านั้นการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดกรรมเดียวกัน เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 394/2552 ของศาลชั้นต้นแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงระงับไปตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39(4)