คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 311/2529      
ป.วิ.อ. มาตรา 219
ป.อ. มาตรา 56

พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 มาตรา 67

       ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย1ปีศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นให้รอการลงโทษจำคุกและคุมประพฤติจำเลยไว้ถือว่าเป็นกรณีที่ศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินหนึ่งปีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา219.(ที่มา-ส่งเสริมฯ)
 

 
________________________________

  
   ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 67 ให้ ลงโทษ จำคุก 2 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพ มี เหตุ บรรเทา โทษ ลด โทษ ให้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา78 กึ่งหนึ่ง คง จำคุก 1 ปี ของกลาง ริบ พิเคราะห์ รายงาน การ สืบเสาะแล้ว ไม่ มี เหตุ สมควร รอ การ ลงโทษ จำเลย อุทธรณ์ ขอ ให้ ศาล รอการ ลงโทษ จำคุก ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ ให้ รอ การ ลงโทษ จำคุก ไว้มี กำหนด 2 ปี และ ให้ คุมประพฤติ จำเลย โดย ให้ จำเลย รายงาน ตัว ต่อพนักงาน คุมประพฤติ เดือนละ 1 ครั้ง มี กำหนด 1 ปี นอกจาก ที่ แก้ ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น

 
   โจทก์ ฎีกา

 
   ศาลฎีกา วินิจฉัย ปัญหา ข้อกฎหมาย ว่า 'คดี นี้ ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษ จำคุก จำเลย มี กำหนด 1 ปี แม้ ศาลอุทธรณ์ จะ พิพากษา แก้ เป็นให้ รอ การ ลง โทษ ไว้ มี กำหนด 2 ปี และ ให้ คุมประพฤติ จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ก็ เป็น กรณี ที่ ศาลอุทธรณ์ ยัง คง ลงโทษจำเลย จำคุก ไม่เกิน หนึ่ง ปี จึง เป็น คดี ที่ ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ที่ โจทก์ฎีกา ว่า ไม่ ควร รอ การ ลง โทษ ให้ จำเลย นั้น เป็น ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่ง ต้องห้าม ตาม บทกฎหมาย ดังกล่าว ศาลฎีกา รับ วินิจฉัยให้ ไม่ ได้'

 
   พิพากษา ยก ฎีกา โจทก์

    
(พลจิตต์ ดียืน - ประการ กาญจนศูนย์ - ประพันธ์ ผลฉาย)

  
หมายเหตุ

  
รายงานการสืบเสาะและพินิจของพนักงานคุมประพฤติ เป็นข้อเท็จจริงที่ศาลมีอำนาจรับฟังได้ (พระราชบัญญัติวิธีดำเนินการคุมความประพฤติตามประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2522 มาตรา 13) ส่วนความเห็นของพนักงานคุมประพฤติประกอบข้อเท็จจริง แม้ศาลไม่จำต้องถือตาม แต่กฎหมายบัญญัติไว้ว่า พนักงานคุมประพฤติต้องเสนอรายงานพร้อมทั้งความเห็น ดังนั้นจึงขึ้นอยู่กับดุลพินิจของศาลที่จะวินิจฉัยโดยถือตามความเห็นของพนักงานคุมประพฤติหรือไม่

 
ในส่วนข้อเท็จจริงในรายงานสืบเสาะฯ นั้นหากศาลจะใช้ให้เป็นผลร้ายแก่จำเลยศาลต้องสอบถามจำเลยก่อน (พระราชบัญญัติวิธีดำเนินการคุมความประพฤติตามประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2522 มาตรา 13เช่นกัน) ที่ว่าเป็นผลร้าย เช่น ประวัติการกระทำผิดประวัติการเสพยาเสพติด นิสัยความประพฤติ เป็นต้น แต่เมื่อปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อนและไม่ได้รับประโยชน์จากพระราชบัญญัติล้างมลทินเนื่องในโอกาสสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พ.ศ. 2526จึงเป็นข้อเท็จจริงอันประกอบหลักกฎหมาย ในมาตรา 56 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งศาลจะดุลพินิจรอการลงโทษไม่ได้

 
การที่ศาลใช้ดุลพินิจในการลงโทษจากการพิจารณาสำนวนในรายงานสืบเสาะฯ แล้วคู่ความในคดีย่อมอุทธรณ์ได้ต่อไปตามรูปคดี เว้นแต่กรณีที่ศาลชั้นต้นสั่งคุมประพฤติและรอการลงโทษไว้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากต่อมาผู้ถูกคุมความประพฤติปฏิบัติผิดเงื่อนไข ศาลชั้นต้นย่อมพิจารณาและมีคำสั่งได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 57 คำสั่งแก้ไขเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาเกี่ยวกับการลงโทษอันเป็นผลร้ายต่อผู้ถูกคุมความประพฤติ (จำเลย) ๆย่อมอุทธรณ์ได้ คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมถือเป็นที่สุด(พระราชบัญญัติวิธีดำเนินการคุมความประพฤติตามประมวลกฎหมายอาญาพ.ศ. 2522 มาตรา 17)

 
สำหรับข้อเท็จจริงในคดีนี้มิใช่เรื่องการอุทธรณ์หรือฎีกาว่าด้วยการปฏิบัติผิดเงื่อนไขของการคุมประพฤติ หากแต่เป็นการอุทธรณ์ดุลพินิจของศาลชั้นต้นว่าสมควรรอการลงโทษหรือไม่ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะดุลพินิจในเรื่องรอการลงโทษหรือไม่โดยมิได้กำหนดโทษจำคุกเสียใหม่และโทษจำคุกตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ไม่เกิน 1 ปี จึงต้องห้ามฎีกาปัญหาข้อเท็จจริง (เกี่ยวกับดุลพินิจในการลงโทษของศาล).

 
     ชาติชาย อัครวิบูลย์

จำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม : 488 ครั้ง