คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6966/2537       

 
 
ป.อ. มาตรา 83, 265, 268

  
   จำเลยกับพวกหลอกลวงโจทก์ร่วมว่าพวกของจำเลยคือผู้มีชื่อและขอกู้ยืมเงินโจทก์ร่วมโดยทำสัญญากู้ยืมเงินกับมอบโฉนดที่ดินซึ่งผู้มีชื่อดังกล่าวเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ร่วมยึดถือไว้โดยมีเจตนาทุจริตเพื่อให้ได้เงินจากโจทก์ร่วม และมิให้โจทก์ร่วมใช้สัญญากู้ยืมเงินนั้นเป็นหลักฐานฟ้องร้องเรียกเงินคืน จึงมีความผิดฐานร่วมกันปลอมเอกสารสิทธิ เมื่อจำเลยกับพวกได้มอบสัญญากู้ยืมเงินนั้นให้โจทก์ร่วมยึดถือไว้ จึงมีความผิดฐานร่วมกันใช้เอกสารสิทธิปลอมอีกกระทงหนึ่ง

  
________________________________

  
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 4 คน ที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องร่วมกันกระทำความผิดกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือ วันที่ 15 เมษายน2535 เวลากลางวัน จำเลยกับพวกร่วมกันปลอมสัญญากู้ยืมเงินอันเป็นเอกสารสิทธิทั้งฉบับด้วยการปลอมลายมือชื่อนางแก้ว ใจแสน ในช่องผู้กู้เพื่อให้นายสมเจตน์ ทองวัฒนา ผู้เสียหายและบุคคลอื่นหลงเชื่อว่าเป็นเอกสารที่แท้จริง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหายและบุคคลอื่น ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับพวกโดยทุจริตร่วมกันหลอกลวงผู้เสียหายด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดข้อความจริงที่ควรบอกให้แจ้งและโดยแสดงตนเป็นคนอื่นโดยจำเลยกับพวกให้พวกของจำเลยคนหนึ่งแสดงตนกับผู้เสียหายว่าเป็นนางแก้ว ใจแสน เจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 1971 ตำบลวังไก่เถื่อนอำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท และนำโฉนดที่ดินแปลงดังกล่าวพร้อมสัญญากู้ยืมเงินที่ทำปลอมขึ้นแสดงต่อผู้เสียหายเพื่อขอกู้ยืมเงินจำนวน 80,000 บาท ซึ่งเป็นเท็จ ความจริงจำเลยกับพวกไม่มีเจตนาจะกู้ยืมเงินและยอมผูกพันตามสัญญากู้ยืมเงินที่ทำปลอมขึ้น จากการหลอกลวงดังกล่าวทำให้ผู้เสียหายหลงเชื่อมอบเงินจำนวน 80,000 บาทให้จำเลยกับพวกไป และวันที่ 24 เมษายน 2535 เวลากลางวัน จำเลยกับพวกร่วมกันปลอมหนังสือสัญญากู้ยืมเงินอันเป็นเอกสารสิทธิทั้งฉบับด้วยการปลอมลายมือชื่อของนางแก้ว ใจแสน ลงในช่องผู้กู้เพื่อให้ผู้เสียหายและบุคคลอื่นหลงเชื่อว่าเป็นเอกสารที่แท้จริงโดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหายและบุคคลอื่นตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับพวกโดยทุจริตร่วมกันหลอกลวงผู้เสียหายด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งและโดยแสดงตนเป็นคนอื่น โดยจำเลยกับพวกให้พวกของจำเลยคนหนึ่งแสดงตนเป็นนางแก้ว ใจแสน เจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 1971ตำบลวังไก่เถื่อน อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท ขอกู้ยืมเงินจากผู้เสียหายจำนวน 20,000 บาท ซึ่งเป็นเท็จ ความจริงจำเลยกับพวกไม่มีเจตนาจะกู้ยืมเงินและยอมผูกพันตามสัญญากู้ยืมเงินที่ทำปลอมขึ้น จากการหลอกลวงดังกล่าวทำให้ผู้เสียหายหลงเชื่อมอบเงินจำนวน20,000 บาท ให้จำเลยกับพวก เหตุเกิดที่ตำบลหันคา อำเภอหันคาจังหวัดชัยนาท วันที่ 1 กรกฎาคม 2535 จำเลยเข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน ในชั้นสอบสวนจำเลยให้การรับสารภาพข้อหาร่วมกันฉ้อโกงแต่ปฏิเสธข้อหาร่วมกันปลอมเอกสารสิทธิและใช้เอกสารสิทธิปลอมขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 265, 268, 341, 342พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2536มาตรา 4 และให้จำเลยคืนหรือชดใช้เงินจำนวน 100,000 บาท แก่ผู้เสียหาย

 
จำเลยให้การปฏิเสธ

 
ระหว่างพิจารณา นายสมเจตน์ ทองวัฒนา ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาต

 
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 265, 342(1) ประกอบมาตรา 341, 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 265 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 กระทงหนึ่ง กับมีความผิดฐานร่วมกันใช้เอกสารสิทธิปลอมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 วรรคแรก ประกอบมาตรา 265 อีกกระทงหนึ่ง แต่การใช้นี้เกิดจากการทำปลอมเอกสารสิทธิกระทงแรกด้วยตามมาตรา 268 วรรคสอง ให้ลงโทษทั้งสองกระทงตามมาตรา 268วรรคแรก กระทงเดียว จำเลยกระทำความผิดฐานนี้อีกหนึ่งครั้ง จึงเป็นความผิดสองกระทงให้จำคุกกระทงละ 2 ปี รวมโทษสองกระทง จำคุก 4 ปีคำให้การจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีอยู่บ้างลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี8 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 100,000 บาท แก่ผู้เสียหาย

 
จำเลยอุทธรณ์

 
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 342(1), 91 เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 2 ปี รวมสองกระทงให้จำคุก 4 ปี คำรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

 
โจทก์ฎีกา

 
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์เพียงว่าการกระทำของจำเลยกับพวกเป็นความผิดเกี่ยวกับเอกสารตามโจทก์ฟ้องด้วยหรือไม่ ข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 15 เมษายน 2535จำเลยกับพวกซึ่งเป็นหญิงอีก 4 คน คือนางพเยาว์ จันทร อายุประมาณ60 ปี นางสมพิศ จันทร นางเรณู เพรี และนางเล็กหรือสุดใจ ใจแสนได้มาหาโจทก์ร่วมและขอกู้ยืมเงิน 80,000 บาท จำเลยอ้างว่านางพเยาว์ คือนางแก้ว ใจแสน เป็นคนขอกู้โดยมอบโฉนดที่ดินเลขที่1971 ตามเอกสารหมาย จ.1 ที่มีชื่อนางแก้ว ใจแสน เป็นเจ้าของเป็นประกัน โจทก์ร่วมเชื่อว่านางพเยาว์ คือนางแก้ว ใจแสน จริงจึงให้กู้ แล้วนางพเยาว์กับนางสมพิศได้ทำสัญญาเป็นผู้กู้ร่วมกันโดยนางพเยาว์ลงชื่อเป็นนางแก้ว ใจแสน ส่วนนางสมพิศลงชื่อเป็นนางแววหรือแว๋ว ใจแสน ในสัญญากู้ยืมเงินตามเอกสารหมาย จ.2ต่อมาวันที่ 24 เดือนเดียวกันจำเลยกับพวก 4 คน ดังกล่าวได้มาขอกู้ยืมเงินจากโจทก์ร่วมเพิ่มอีก 20,000 บาท นางพเยาว์ได้ทำสัญญากู้ยืมเงินให้โจทก์ร่วมไว้อีกหนึ่งฉบับ โดยลงชื่อในช่องผู้กู้ว่านางแก้ว ใจแสน ตามเอกสารหมาย จ.3 เห็นว่า จำเลยกับพวกหลอกลวงโจทก์ร่วมว่าพวกของจำเลยคือผู้มีชื่อดังที่อ้าง และขอกู้ยืมเงินโจทก์ร่วมโดยทำสัญญากู้ยืมเงินกับมอบโฉนดที่ดินซึ่งมีชื่อพวกจำเลยที่อ้างให้โจทก์ร่วมยึดถือไว้ การกระทำของจำเลยกับพวกมีเจตนาทุจริตเพื่อให้ได้เงินจากโจทก์ร่วม และมิให้โจทก์ร่วมใช้สัญญากู้ยืมเงินนั้นเป็นหลักฐานฟ้องร้องเรียกเงินคืน ทำให้โจทก์ร่วมได้รับความเสียหาย จำเลยกับพวกจึงมีความผิดฐานร่วมกันปลอมเอกสารสิทธิ เมื่อจำเลยกับพวกได้มอบสัญญากู้ยืมเงินนั้นให้โจทก์ร่วมยึดถือไว้ จำเลยกับพวกจึงมีความผิดฐานร่วมกันใช้เอกสารสิทธิปลอมอีกกระทงหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในความผิดเกี่ยวกับเอกสารดังกล่าวไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"

 
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

    
(ชัยนาท พันตาวงศ์ - สะสม สิริเจริญสุข - สมพงษ์ สนธิเณร)

  
หมายเหตุ

  
 ก่อนหน้านี้ มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 510/2530 วินิจฉัยว่าการที่จำเลยตัดเลขหมายประจำแชชซีรถยนต์คันสีแดงออกแล้วตัดเอาหมายเลขประจำแชชซีของรถยนต์คันสีฟ้ามาเชื่อมต่อไว้แทนเมื่อหมายเลขประจำแชชซีรถยนต์คันสีฟ้าเป็นหมายเลขประจำรถยนต์ที่แท้จริงแม้จะนำมาติดกับรถยนต์คันอื่นแต่ไม่มีการขูดลบแก้ไข เปลี่ยนแปลงตัวอักษรหรือตัวเลขหมายแต่อย่างใด จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานปลอมเอกสาร เพราะความผิดฐานปลอมเอกสารนั้น จะต้องมีการปลอมแปลงเอกสารทั้งฉบับหรือแต่บางส่วน หรือกระทำให้ข้อความหรือความหมายในเอกสารที่แท้จริงเปลี่ยนแปลงไป

 
 ทำให้เห็นว่า คดีนี้จำเลยไม่ได้มีการขูดลบแก้ไข เปลี่ยนแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของเอกสารที่แท้จริง หรือทำปลอมแปลงขึ้นทั้งฉบับให้ดูเหมือนกับเอกสารที่แท้จริง จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานปลอมเอกสารหรืออย่างไร

 
 ความจริงแล้วความผิดฐานปลอมเอกสารซึ่งมีการกระทำหลายประการทั้งทำเอกสารปลอมขึ้นทั้งฉบับหรือบางส่วน ทำปลอมในที่นี้ต่างกันปลอมเงินตรา ดวงตรา รอยตรา แสตมป์หรือตั๋ว ซึ่งต้องมีของแท้และทำให้ดูเหมือนของแท้ แต่การปลอมเอกสาร ไม่จำต้องมีของแท้เพราะเงินตรา ดวงตรา รอยตรา ฯลฯ ต้องมีกฎหมายกำหนดขึ้น จึงต้องทำให้ดูเหมือนสิ่งที่ได้กำหนดขึ้นนั้น ตั๋วก็ทำนองเดียวกัน แม้ผู้ออกตั๋วจะออกในรูปใดก็ได้แต่ต้องกำหนดลักษณะตั๋วของตนทำออกจำหน่ายจึงจะเป็นตั๋ว การปลอมจึงต้องทำให้ดูเหมือนตั๋วนั้น แต่เอกสารจะมีขึ้นในรูปใด ๆ ก็ได้ เหตุนี้การปลอมเอกสารจึงไม่ต้องมีเอกสารที่แท้จริงอยู่ก่อนและไม่ต้องทำให้เหมือนของจริง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1650/2493) ก็เป็นเอกสารปลอมได้ ให้สังเกตคำว่าเอกสารที่แท้จริง ไม่ได้หมายถึงเท็จหรือจริง ไม่ได้หมายความว่าความหมายของเอกสารอันแท้จริงนั้นเป็นจริง เอกสารปลอมต่างกับเอกสารเท็จ เอกสารแท้จริงอาจมีข้อความเท็จก็ได้ เอกสารปลอมอาจมีข้อความตรงกับความจริงก็ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 135/2522) เอกสารมิได้เกิดขึ้นได้เองต้องมีผู้ทำขึ้น และตัวเอกสารนั้นเองย่อมแสดงว่าผู้ใดทำขึ้นจึงเพ่งเล็งถึงผู้ทำเอกสาร คือเอกสารนั้นในตัวของมันเองดูแล้วเห็นได้ว่าผู้ใดทำขึ้น และความจริงผู้นั้นทำขึ้นจริงหรือไม่ ถ้าเอกสารแสดงว่า ก. เป็นผู้ทำ แต่ความจริงข. ต่างหากเป็นผู้ทำ โดย ก. มิได้ใช้หรือให้อำนาจ ข. ทำเอกสารนั้นก็ไม่ใช่เอกสารของ ก. อันแท้จริง แม้ข้อความจะตรงตามความเป็นจริงซึ่งผู้ทำเอกสารเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นโดยสุจริตใจก็เป็นเอกสารปลอม (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 617/2481,795/2518)ถ้าเอกสารนั้น ก. ทำขึ้น แม้ข้อความจะเท็จทั้งหมด ก็ไม่เป็นเอกสารปลอม ซึ่งตามคำพิพากษาศาลฎีกาในคดีนี้ก็ตัดสินเช่นเดียวกันที่ว่าเพื่อมิให้โจทก์ร่วมใช้สัญญากู้ยืมเงินนั้นเป็นหลักฐานฟ้องร้องเรียกเงินคืน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการทำสัญญากู้ยืมเงินดังกล่าวจำเลยมีเจตนาให้เห็นว่าพวกของจำเลยคือนางแก้ว ใจแสนเป็นผู้ทำขึ้นนั่นเอง

 
 ส่วนกรณีตัวเลขตัวถังรถยนต์ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 510/2530 นั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยเห็นว่า เอกสารหมายถึงตัวเลข ตัวอักษรที่อ่านหรือเห็นความหมายได้โดยการสัมผัสทางตา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1141/2523,414/2531) การปลอมจึงต้องปลอมต่อ "เอกสาร" ดังกล่าว

 
  พฤตินัย  ทัศนัยพิทักษ์กุล

จำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม : 1424 ครั้ง