คำพิพากษาศาลฎีกาที่  2770/2544     
ป.อ. มาตรา 72

ป.วิ.อ. มาตรา 192          

ผู้เสียหายตะโกนด่าถึงมารดาจำเลยว่ามารดาจำเลยเป็นโสเภณีและถึงแก่กรรมด้วยโรคเอดส์ เป็นการกล่าวหาว่ามารดาจำเลยสำส่อนทางเพศ ถือว่าเป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุไม่เป็นธรรม การที่จำเลยตบหน้าผู้เสียหาย2 ครั้ง ในขณะนั้นจึงเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ ซึ่งศาลฎีกาลงโทษจำเลยตามที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้ายประกอบด้วยมาตรา 215 และมาตรา 225

 ________________________________            

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำร้ายร่างกายนางสุพัฒน์ แช่มรัมย์ผู้เสียหาย โดยใช้กำลังกายตบตีและใช้ไม้ท่อน 1 ท่อน เป็นอาวุธตีผู้เสียหายถูกบริเวณต้นแขนซ้ายทำให้กระดูกต้นแขนซ้ายหักเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297      

 จำเลยให้การปฏิเสธ          

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 (ที่ถูกมาตรา 297(8)) จำคุก4 ปี          

จำเลยอุทธรณ์          

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุก 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น      

    จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง           ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า ในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยทำร้ายร่างกายนางสุพัฒน์ แช่มรัมย์ผู้เสียหาย โดยใช้มือตบหน้า 2 ครั้ง และผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสกระดูกต้นแขนซ้ายหัก ต้องป่วยเจ็บจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยมีว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความว่า จำเลยโกรธผู้เสียหายที่จะเอาโต๊ะขายก๋วยเตี๋ยวคืนได้ตบหน้าผู้เสียหาย 2 ครั้ง ผู้เสียหายเดินไปที่ร้านค้าซึ่งอยู่ข้างบ้านของจำเลย จำเลยเดินตามไปดึงผู้เสียหายกลับแล้วใช้ไม้ยาว 1 ศอกตีผู้เสียหายถูกบริเวณไหล่ด้านซ้าย เห็นว่า โจทก์มีเพียงผู้เสียหายเบิกความเป็นพยานปากเดียว ไม่มีพยานอื่นสนับสนุน ไม้ที่อ้างว่าจำเลยใช้ตีก็ไม่ได้ยึดมาเป็นของกลาง ร้อยตำรวจเอกไพบูลย์เกลี้ยงอุทธา พนักงานสอบสวนพยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความว่าหลังจากผู้เสียหายมาแจ้งความพยานได้ไปตรวจสถานที่เกิดเหตุทำบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุไว้ ซึ่งตามบันทึกการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ เอกสารหมาย จ.4 ข้อ 10 ร้อยตำรวจเอกไพบูลย์บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยสังเขปว่า ผู้เสียหายทะเลาะกับจำเลยเรื่องโต๊ะขายก๋วยเตี๋ยว จำเลยตบหน้าผู้เสียหาย 2 ครั้ง ได้รับบาดเจ็บโดยมิได้บันทึกว่าจำเลยใช้ไม้ตีผู้เสียหายแต่ประการใด ซึ่งหากจำเลยกระทำเช่นนั้นผู้เสียหายย่อมจะแจ้งให้ร้อยตำรวจเอกไพบูลย์ทราบและร้อยตำรวจเอกไพบูลย์ก็น่าจะบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยสังเขปถึงกรณีดังกล่าวไว้ การที่กระดูกต้นแขนซ้ายของผู้เสียหายหักอาจเกิดจากผู้เสียหายวิ่งล้มลงดังที่จำเลยนำสืบต่อสู้ก็ได้พยานหลักฐานของโจทก์ยังมีความสงสัยตามสมควรว่า จำเลยใช้ไม้ตีผู้เสียหายหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227วรรคสอง ข้อเท็จจริงคงฟังได้ตามที่โจทก์และจำเลยนำสืบรับกันว่าจำเลยตบหน้าผู้เสียหาย 2 ครั้ง ทางนำสืบของโจทก์ไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของจำเลยดังกล่าวมากน้อยเพียงใด จึงฟังได้เพียงว่า การกระทำของจำเลยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้ผู้เสียหายเกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ส่วนสาเหตุที่จำเลยตบหน้าผู้เสียหายนั้นจำเลยเบิกความว่า ผู้เสียหายตะโกนด่าถึงมารดาจำเลยว่ามารดาจำเลยเป็นโสเภณีและถึงแก่กรรมด้วยโรคเอดส์ เป็นเหตุให้จำเลยโกรธจึงได้ตบหน้าผู้เสียหาย จำเลยมีนายชอบ กิ่งอินทร์กับนางสาวดวงอมร ธรรมเสนา เบิกความสนับสนุน ซึ่งผู้เสียหายเองก็เบิกความตอบคำถามค้านของทนายจำเลยรับว่าได้พูดกล่าวหาเช่นนั้นจริง จึงรับฟังข้อเท็จจริงได้ตามที่จำเลยนำสืบ การที่ผู้เสียหายกล่าวหามารดาจำเลยเช่นนั้นเป็นการกล่าวหาว่ามารดาจำเลยสำส่อนทางเพศ ถือว่าเป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุไม่เป็นธรรมการที่จำเลยตบหน้าผู้เสียหาย 2 ครั้ง ในขณะนั้นจึงเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ ซึ่งศาลฎีกาลงโทษจำเลยตามที่พิจารณาได้ความนี้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้ายประกอบด้วยมาตรา 215 และมาตรา 225"           พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 ประกอบด้วยมาตรา 72 ลงโทษปรับ 600 บาท ทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงปรับ 300 บาทจำเลยต้องขังมาเกินโทษปรับแล้วให้ปล่อยตัวไป  

( ทองหล่อ โฉมงาม - วิรัช ลิ้มวิชัย - สุรพล เจียมจูไร )  

หมายเหตุ 

ข้อวินิจฉัยตอนท้ายคำพิพากษาของศาลฎีกาฉบับนี้แม้ดูเหมือนว่า นำบทบัญญัติมาตรา 192 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาปรับบทในส่วนการกระทำของจำเลยที่พิจารณาได้ความว่าเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ ซึ่งมิใช่ข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้องด้วยทำให้อาจเกิดข้อฉงนว่า เมื่อบทบัญญัติมาตรา 192 วรรคหนึ่งบัญญัติห้ามมิให้ศาลพิพากษาหรือสั่งเกินคำขอหรือที่มิได้กล่าวในฟ้องแล้ว เหตุใดจึงนำเอาบทบัญญัติดังกล่าวมาปรับบทลงโทษจำเลยในข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง แม้ข้อเท็จจริงนั้นจะเป็นเหตุทำให้จำเลยได้รับโทษน้อยลงซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยก็ตามทั้งมิใช่เป็นการกระทำที่รวมอยู่ในความผิดตามที่โจทก์ฟ้องที่จะนำวรรคท้ายของบทบัญญัติดังกล่าวมาปรับลงโทษแก่จำเลย        

   ในเรื่องนี้เข้าใจว่าคำพิพากษาของศาลฎีกาฉบับนี้คงไม่ประสงค์ให้เข้าใจเช่นนั้น การนำมาตรา 192 วรรคท้ายมาปรับแก่ข้อเท็จจริงในคดีนี้น่าจะอยู่ที่เพราะทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำความผิดฐานทำร้ายผู้เสียหายไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ซึ่งเป็นความผิดที่รวมอยู่ในความผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายรับอันตรายแก่กาย และเป็นความผิดที่รวมอยู่ในความผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายรับอันตรายสาหัสที่โจทก์ฟ้อง ซึ่งจะทำให้ศาลลงโทษจำเลยตามที่พิจารณาได้ความนั้นได้ตามบทบัญญัติดังกล่าวและเมื่อทางพิจารณาได้ความอีกว่าจำเลยกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ ศาลก็มีอำนาจลงโทษจำเลยในการกระทำความผิดนั้นโดยบันดาลโทสะได้เนื่องจากเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นฎีกา(คำพิพากษาฎีกาที่ 1296/2521 และที่ 138/2532) ซึ่งไม่ใช่กรณีที่จะต้องปรับด้วยมาตรา 192 และเมื่อพิจารณาจากคำให้การของจำเลยที่ปฏิเสธ เข้าใจว่าคดีตามคำพิพากษาของศาลฎีกาฉบับนี้ จำเลยคงฎีกาเพียงว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้องเท่านั้น          

 สมชัย ฑีฆาอุตมากร  

จำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม : 719 ครั้ง