คำฟ้องเกี่ยวด้วยหนี้เหนือบุคคล

จำเลยมิได้มีภูมิลําเนาอยู่ในราชอาณาจักรและมูลคดีมิได้เกิดขึ้นในราชอาณาจักร

        มาตรา ๔ ตรี “คำฟ้องอื่นนอกจากที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔ ทวิ ซึ่งจำเลยมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักร และมูลคดีมิได้เกิดขึ้นในราชอาณาจักร ถ้าโจทก์เป็นผู้มีสัญชาติไทยหรือมีภูมิลําเนาอยู่ในราชอาณาจักร ให้เสนอต่อศาล แพ่งหรือต่อศาลที่โจทก์มีภูมิลําเนาอยู่ในเขตศาล

        คำฟ้องตามวรรคหนึ่ง ถ้าจำเลยมีทรัพย์สินที่อาจถูกบังคับคดีได้อยู่ในราชอาณาจักร ไม่ว่าจะเป็นการชั่วคราวหรือถาวร โจทก์จะเสนอคำฟ้องต่อศาลที่ทรัพย์สินนั้นอยู่ในเขตศาลก็ได้”

        มาตรานี้บัญญัติเพื่อสิทธิในการฟ้องคดีของคนสัญชาติไทยหรือคนที่มีภูมิลําเนาในประเทศไทยไม่ว่าจะมีสัญชาติใด

        กรณีตามมาตรานี้ต้องเป็นคำฟ้องที่ไม่เกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ตามมาตรา ๔ ทวิ หมายความว่าต้องเป็นคดีที่เกี่ยวด้วยหนี้เหนือบุคคลซึ่งจำเลยมิได้มีภูมิลําเนาอยู่ในราชอาณาจักรและมูลคดีมิได้เกิดในราชอาณาจักรนั้น ถ้าโจทก์เป็นคนสัญชาติไทยจะมีภูมิลําเนาที่ใดไม่สําคัญ หรือมีภูมิลําเนาอยู่ในราชอาณาจักรจะเป็นคนสัญชาติใดไม่สําคัญ โจทก์จะฟ้องคดีประเภทนี้ได้ต่อ

        ก. ศาลแพ่ง หรือ

        ข. ศาลที่โจทก์มีภูมิลําเนาอยู่ในเขตศาล หรือ

        ค. ศาลที่จำเลยมีทรัพย์สินที่อาจถูกบังคับได้ในราชอาณาจักรอยู่ในเขตศาล

        โจทก์จะยื่นฟ้องต่อศาลใดก็ได้โดยไม่ต้องยื่นคำร้องขออนุญาต ในเรื่องทรัพย์สินที่อาจจะถูกบังคับคดีนั้นต้องเป็นทรัพย์สินของจำเลย ไม่ว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ และถ้ามีทรัพย์สินของจำเลยอยู่ในเขตศาลหลายแห่ง โจทก์จะยื่นฟ้องต่อศาลหนึ่งศาลใดที่ทรัพย์อันอาจจะบังคับคดีอยู่ในเขตก็ได้ไม่ว่าจะอยู่อย่างถาวรหรือชั่วคราว คำฟ้องของโจทก์ที่จะยื่นต่อศาลที่มีเขตเหนือคดีตามมาตรานี้ โจทก์จะต้องบรรยายข้อเท็จจริงในคำฟ้องมาให้เห็นว่าเป็นคดีที่อยู่ในอำนาจศาลตามมาตรานี้ เช่น จะฟ้องต่อศาลที่ทรัพย์สินที่จะถูกบังคับคดีตั้งอยู่ก็ต้องบรรยายให้เห็นว่าจำเลยมีทรัพย์อะไรที่อยู่ในเขตศาลที่จะยื่นคำฟ้อง

สรุป

       คำฟ้องจะต้องบรรยายข้อเท็จจริงในคำฟ้องมาให้เห็นว่าเป็นคดีที่อยู่ในอำนาจศาลตามมาตรานี้