การขออนุญาตฎีกาถูกระบุไว้เพื่อใช้สำหรับ "ปัญหาข้อเท็จจริง" ในกรณีที่คดีนั้นต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย 

รายละเอียดที่เกี่ยวข้องจากแหล่งข้อมูลมีดังนี้:

• เน้นแก้ปัญหาข้อห้ามในปัญหาข้อเท็จจริง: ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคหนึ่ง กฎหมายกำหนดห้ามมิให้คู่ความฎีกาใน "ปัญหาข้อเท็จจริง" หากศาลอุทธรณ์พิพากษายืนหรือแก้ไขเล็กน้อย และลงโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี,
• ช่องทางสำหรับปัญหาข้อเท็จจริง: ในกรณีที่ติดข้อห้ามดังกล่าว คู่ความสามารถยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาที่พิจารณาในศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ "อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง" ได้ เพื่อให้ศาลฎีการับวินิจฉัยในประเด็นนั้น,
• สำหรับปัญหาข้อกฎหมาย: ในแหล่งข้อมูลที่ให้มา ไม่มีการระบุว่าต้องมีการขออนุญาตในปัญหาข้อกฎหมาย เนื่องจากหลักเกณฑ์ตามมาตรา 218 ที่แหล่งข้อมูลยกมานั้น มุ่งเน้นไปที่การจำกัดสิทธิการฎีกาเฉพาะในส่วนของปัญหาข้อเท็จจริง (เช่น การโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน) เท่านั้น

ดังนั้น  การขออนุญาตฎีกาจึงเป็นกลไกที่ใช้เพื่อปลดล็อกข้อห้ามในการฎีกา ปัญหาข้อเท็จจริง เป็นสำคัญ ,