หลักการอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 มีสาระสำคัญดังนี้ 

1. ขอบเขตของสิทธิการอุทธรณ์ (มาตรา 193 วรรคหนึ่ง)

• คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้น คู่ความมีสิทธิอุทธรณ์ได้ทั้งใน ปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย โดยให้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์.
• การใช้สิทธินี้ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่า ต้องไม่เป็นกรณีที่กฎหมายห้ามอุทธรณ์ ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายนี้ (เช่น ข้อห้ามตามมาตรา 193 ทวิ) หรือกฎหมายอื่น.
• การอุทธรณ์เป็น สิทธิเฉพาะตัวของคู่ความแต่ละราย จำเลยคนหนึ่งจะใช้สิทธิอุทธรณ์แทนจำเลยอีกคนหนึ่งไม่ได้.

2. รูปแบบและเนื้อหาของฟ้องอุทธรณ์ (มาตรา 193 วรรคสอง)

• อุทธรณ์ทุกฉบับ ต้องระบุข้อเท็จจริงโดยย่อหรือข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างอิงเป็นลำดับ.
• เนื้อหาในอุทธรณ์ต้อง ชัดแจ้งและเป็นการโต้แย้งคำพิพากษาศาลล่าง ว่าไม่ชอบอย่างไร หรือผิดพลาดอย่างไร.
• หากผู้อุทธรณ์เพียงแต่คัดลอกข้อความจากคำฟ้องเดิมหรือคำฟ้องอุทธรณ์เดิมมาใส่ในชั้นถัดไป โดยไม่ได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลที่ตัดสินนั้นไม่ชอบอย่างไร จะถือว่าเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย.

3. การสละสิทธิและการเปลี่ยนใจยื่นอุทธรณ์

• เนื่องจากการอุทธรณ์เป็นสิทธิ แม้จำเลยจะเคยยื่นคำร้องหรือแถลงต่อศาลว่า ไม่ติดใจอุทธรณ์ แต่หากยังอยู่ในกำหนดระยะเวลา 1 เดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษา จำเลยย่อม มีสิทธิเปลี่ยนใจกลับมายื่นอุทธรณ์ได้ เพราะไม่มีกฎหมายใดตัดสิทธิในส่วนนี้.
• ข้อแตกต่างกับการถอนอุทธรณ์: หากคู่ความได้ยื่นอุทธรณ์แล้วต่อมาได้ยื่นคำร้อง "ถอนอุทธรณ์" จะมีผลทำให้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเด็ดขาดถึงที่สุดเฉพาะผู้ถอนทันที ผู้นั้นจะนำคดีมายื่นอุทธรณ์ใหม่ไม่ได้อีกแม้จะยังไม่พ้นกำหนดเวลาอุทธรณ์ก็ตาม.

4. ระยะเวลาการยื่นอุทธรณ์

• ต้องยื่นอุทธรณ์ต่อศาลชั้นต้น ภายในกำหนด 1 เดือน นับแต่วันที่ได้อ่าน หรือถือว่าได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งให้คู่ความฝ่ายที่จะอุทธรณ์ฟัง.
• หากมีความจำเป็น ศาลอาจมีคำสั่งอนุญาตให้ ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ออกไปได้หากมีพฤติการณ์พิเศษหรือเหตุสุดวิสัย.