เหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงได้

พระธรรมนูญศาลยุติธรรมฯ มาตรา ๒๘, ๒๙, ๓๐ และ ๓๑ 

*****************

ในเรื่องเหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงนั้นมีอยู่ ๔ มาตรา คือมาตรา ๒๘, ๒๙, ๓๐ และ ๓๑ โดยวิธีการใส่สายของการปรับใช้บทบัญญัติในเรื่องเหตุจำเป็นอื่น อันมิอาจก้าวล่วงได้นั้นไล่ตามลำดับ ดังนี้

๑. พิจารณาว่าเหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงได้นั้นเป็นเหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงได้ตามมาตราใด ระหว่างมาตรา ๓๐ กับ ๓๑ (๑) - (๔)

๒. พิจารณาต่อไปว่าเหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงได้นั้นเกิดขึ้นในระหว่างช่วง เวลาใด คือในระหว่างการพิจารณาคดีตามมาตรา ๒๘ หรือระหว่างการทำคำพิพากษาตามมาตรา ๒๙

๓. พิจารณาในขั้นสุดท้ายว่าเหตุจำเป็นอื่นอันมิอาจก้าวล่วงได้นั้นเกิดขึ้นในศาลชั้นใดกล่าวคือ

๓.๑ หากเกิดขึ้นในระหว่างพิจารณา
      ๓.๑.๑ ในศาลฎีกาใช้มาตรา ๒๘ (๑)
      ๓.๑.๒ ในศาลอุทธรณ์ หรือศาลอุทธรณ์ภาคใช้มาตรา ๒๘ (๒)
      ๓.๑.๓ ในศาลชั้นต้นใช้มาตรา ๒๘ (๓)

๓.๒ หากเกิดขึ้นในระหว่างการทำคำพิพากษา
     ๓.๒.๑ ในศาลฎีกาใช้มาตรา ๒๙ (๑)
     ๓.๒.๒ ในศาลอุทธรณ์ หรือศาลอุทธรณ์ภาคใช้มาตรา ๒๙ (๒)
     ๓.๒.๓ ในศาลชั้นต้นใช้มาตรา ๒๙ (๓)