คำพิพากษาฎีกาที่ 2865/2553

ป.อ. มาตรา 60, 72, 80

                ผู้กระทำผิดซึ่งเป็นผู้ถูกข่มเหงจะอ้างบันดาลโทสะได้จะต้องกระทำต่อผู้ถูกข่มเหง ตามข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่า ป. ได้ข่มเหงหรือร่วมกับ น. ข่มเหงจำเลยแต่อย่างใด จำเลยจะใช้อาวุธปืนยิง น. แต่กระสุนปืนไปถูก ป. ซึ่งอยู่ด้านหน้าของ น. จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่ากระสุนปืนที่จำเลยยิงออกไปนั้นจะถูก ป. ที่อยู่บริเวณดังกล่าวได้ การกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำโดยพลาดตาม ป.อ. มาตรา 60 จำเลยจะอ้างว่าจำเลยเจตนาฆ่า น. ด้วยเหตุบันดาลโทสะ แต่ผลของการกระทำเกิดแก่ ป. โดยพลาดไป จึงต้องถือว่าจำเลยเจตนาฆ่า ป. ด้วยเหตุบันดาลโทสะด้วยไม่ได้ ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเจตนาฆ่า ป. แต่ ป. มิได้เป็นผู้ข่มเหงจำเลย จำเลยจึงไม่อาจอ้างเหตุบันดาลโทสะได้ แม้จะได้ความจากทางนำสืบของโจทก์และโจทก์ร่วมว่า เมื่อ ป. ถูกจำเลยยิงล้มลง น. วิ่งหนี จำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนาย น. ถึงแก่ความด้วยเหตุบันดาลโทสะก็ตาม ก็เป็นคนละตอนและคนละเจตนาแยกต่างหากจากกันกับที่จำเลยยิง ป.

                จำเลยใช้อาวุธปืนจ้องยิงผู้เสียหาย 2 นัด จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผลเพราะกระสุนปืนด้าน จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย

ที่มา สำนักวิชาการ เล่ม 4 หน้า 90

ข้อสังเกต  1. ถ้าเป็นกรณีตอบข้อสอบผู้ช่วยฯ ต้องตอบมาตรา 371 และ 376 ด้วย

                 2. ในเรื่องบันดาลโทสะ อ.เกียรติขจร ได้พูดในห้องเรียนว่า เป็นเรื่องที่น่าสนใจและไม่ได้นานแล้ว ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าคำพิพากษาฎีกาดังกล่าว เหมาะสำหรับทดสอบความรู้ได้เป็นอย่างดี ว่าจะเป็นเล็งเห็นผล พลาด หรือประมาท และถ้ากรณีตามคำพิพากษาฎีกามีข้อเท็จจริงเพิ่มอีกว่า เมื่อกระสุนปืนไปถูก ป. ซึ่งอยู่ด้านหน้า น. แต่ไม่ถูก น. และยังไปถูกบุคคลอื่นอีกผลจะเป็นอย่างไร และถ้ากระสุนปืนไม่ได้ไปถูกบุคคลอื่น แต่ไปถูกทรัพย์สินของบุคคลอื่น ความผิดของจำเลยจะเป็นอย่างไร