คำพิพากษาคดีในส่วนอาญา จะเอามาผูกพันคดีส่วนแพ่ง ได้เฉพาะข้อเท็จจริงที่เป็นประเด็นโดยตรงในคดีอาญาเท่านั้น 

คำพิพากษาฎีกาที่ 484/ 2560
     ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 46  

     เมื่อคำพิพากษาในคดีส่วนอาญาฟังข้อเท็จจริงเป็นที่ยุติแล้วว่า  จำเลยทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ โดยมิได้วินิจฉัยถึงอาการทุกข์ทรมานของโจทก์ไว้ก็ตาม แต่คำพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ก็ต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย อันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47  

     คดีส่วนแพ่ง จึงรับฟังได้ว่าการกระทำละเมิดของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายแก่กายและจิตใจ ถึงขั้นทุกข์ทรมาน อันเป็นความเสียหายที่มิใช่ตัวเงิน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 446  

     ศาลย่อมวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ตามควรแก่พฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิดนั้นได้ #ถึงแม้คำพิพากษาคดีอาญา จะมิได้วินิจฉัยถึงอาการทุกข์ทรมานของโจทก์ไว้