ศาลฎีกาตีความคำว่า “มีเงินได้เนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย”อย่างไร?

    มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๐๕๔/๒๕๔๙ วินิจฉัยว่า “การมีเงินได้เนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทยตามบทบัญญัติมาตรา ๔๑ วรรคหนึ่ง แห่งประมวลรัษฎากรหมายความว่า เงินได้ของผู้มีเงินได้ซึ่งเป็นลูกจ้างของนายจ้างที่ประกอบกิจการ ในประเทศไทย โดยลูกจ้างนั้นทำงานให้แก่นายจ้างที่ประกอบกิจการในประเทศไทย และนายจ้างจ่ายค่าจ้างให้แก'ลูกจ้างเพื่อตอบแทนการทำงานนั้น ทั้งนี้ไม่ว่าลูกจ้างนั้น จะทำงานในประเทศไทยหรือนอกประเทศ และไม่ว่านายจ้างจะจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้าง ในประเทศหรือนอกประเทศก็ถือว่าลูกจ้างนั้นมีแหล่งเงินได้ในประเทศไทยมีหน้าที่ ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้แก่ประเทศไทย คดีนี้จำเลยเป็นลูกจ้างของบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นนิติบุคคลที่จดทะเบียนในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างทั้งภายในและนอกประเทศ การที่บริษัทอิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) ส่งจำเลยไปทำงานที่นายจ้าง รับงานถมทะเลเพื่อทำเป็นผืนแผ่นดินและทำถนนให้แก่กรมทางของประเทศสาธารณรัฐ ฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นงานในกิจการของนายจ้างในประเทศไทย ค่าจ้างที่บริษัทอิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) จ่ายให้แก่จำเลยในประเทศไทยจึงเป็นเงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงานตามประมวลรัษฏากร มาตรา ๔๐  (๑)  ที่จำเลยได้รับเนื่องจากปฏิบัติงานให้แก่กิจการของนายจ้างในประเทศไทย จึงตองเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ให้แก่ประเทศไทยตามประมวลรัษฎากร มาตรา ๔๑ วรรคหนึ่ง”
 

อ้างอิง : กฏหมายภาษีอากร (ศอ.ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม) รวมคำบรรยายเนติฯ เล่มที่1 การบรรยายครั้งที่2 สมัยที่71