ฎีกาใหม่* การสอบสวนที่ต้องมีทนายความและการแจ้งสิทธิ มาตรา 134/1 ,134/4

        คำพิพากษาฎีกาที่ 8199/2560 คดีนี้เป็นคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต ได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจโท อ. พนักงานสอบสวนว่า รับมอบตัวจำเลยมาและได้สอบถามว่ามีทนายความหรือไม่ จำเลยตอบว่าไม่มีทนาย ร้อยตำรวจโท อ. จึงโทรศัพท์ติดต่อนาย ช. ทนายความให้ไปร่วมรับฟังการสอบสวน แต่นาย ช. แจ้งว่าติดธุระไม่สามารถเข้าร่วมได้ ตกลงนัดหมายกันใหม่ในวันรุ่งขึ้น ระหว่างนั้นจำเลยยินยอมให้ ร้อยตำรวจโท อ. สอบปากคำเบื้องต้นไว้ก่อน ร้อยตำรวจโท อ. จึงได้จัดทำบันทึกคำให้การของจำเลยไว้ ต่อมารุ่งขึ้น พนักงานสอบสวนได้โทรศัพท์ติดต่อนาย ช. อีกครั้งหนึ่ง แต่นาย ช. แจ้งว่ายังไม่สามารถไปสถานีตำรวจได้ แต่ร้อยตำรวจโท อ. จะต้องนำตัวจำเลยไปฝากขังต่อศาลจึงควบคุมตัวจำเลยเดินทางไปที่บ้านของนาย ช. จากนั้นได้อ่านคำให้การของผู้ต้องหา ของจำเลยให้จำเลยและนาย ช. ฟัง นาย ช. ได้สอบถามจำเลยว่าจะให้การรับสารภาพตามบันทึกคำให้การดังกล่าวใช่หรือไม่ จำเลยตอบว่าจะรับสารภาพ ร้อยตำรวจโท อ. จึงให้จำเลยและนาย ช. จะลงลายมือชื่อไว้ในบันทึกคำให้การ

        ซึ่งเมื่อคดีนี้เป็นคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต การสอบสวนคำให้การของผู้ต้องหาอยู่ในบังคับของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 134/1 วรรคหนึ่ง เมื่อพนักงานสอบสวนสอบถามแล้วผู้ต้องหาไม่มีทนายความ จึงเป็นหน้าที่ของพนักงานสอบสวนที่ต้องจัดหาทนายความให้แก่ผู้ต้องหาก่อนเริ่มถามคำให้การและให้ทนายความเข้าร่วมฟังการสอบสวนคำให้การของผู้ต้องหาด้วย แต่จากคำเบิกความของร้อยตำรวจโท อ. ดังกล่าวแสดงว่าขณะที่ร้อยตำรวจโท อ. สอบสวนคำให้การจำเลยและจัดทำบันทึกคำให้การของผู้ต้องหา ซึ่งระบุว่าจำเลยให้การรับสารภาพขึ้นนั้น ไม่ได้มีการจัดหาและให้ทนายความของจำเลยเข้าร่วมฟังการสอบสวนด้วย แม้ต่อมาในวันรุ่งขึ้น ร้อยตำรวจโท อ. จะควบคุมตัวจำเลยไปพบนาย ช. ทนายความซึ่งติดต่อไว้ก่อนแล้วและได้อ่านบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาที่จัดทำขึ้นให้จำเลยและนาย ช.ฟังจำเลยแจ้งต่อนาย ช. ว่าจะรับสารภาพจึงให้จำเลยและนาย ช. ลงลายมือชื่อไว้ โดยมีนาย ช. มาเป็นพยานเบิกความสนับสนุนก็ตาม ก็หาทำให้การสอบสวนคำให้การของจำเลยดังกล่าวกลับเป็นการปฏิบัติที่ถูกต้องตามมาตรา 134/1 วรรคหนึ่งไม่ ทั้งกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 134/1 วรรคท้าย ดังนั้นถ้อยคำใดๆที่จำเลยให้ไว้ต่อร้อยตำรวจโท อ. ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาจึงไม่อาจนำมารับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 134/4 วรรคท้าย เมื่อโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอื่นมาสืบเพื่อยืนยันการกระทำความผิดของจำเลย พยานหลักฐานโจทก์จึงมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยร่วมกับพวกกระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้องจริงหรือไม่ จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 227 วรรคสอง