คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๑๗๘/๒๕๕๖
ป.วิ.พ. ( มาตรา ๘๔/๑ )
จำเลยให้การรับว่า จำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์จริง แต่กล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ว่าจำเลยได้รับเงินกู้ไปจากโจทก์เพียง ๑,๕๐๐,๐๐๐ บาท แต่หนังสือสัญญาจำนองระบุเงินกู้ยืมและจดทะเบียนจำนองเป็นเงิน ๒,๓๕๐,๐๐๐ บาท เนื่องจากโจทก์คิดดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราที่กฎหมายกำหนด นิติกรรมการกู้ยืมเงินตามหนังสือสัญญาจำนองจึงตกเป็นโมฆะภาระการพิสูจน์ตกแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๘๔ (เดิม)
แม้ศาลชั้นต้นกำหนดให้โจทก์มีภาระการพิสูจน์และมีหน้าที่นำสืบก่อน แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงภาระการพิสูจน์ที่ถูกต้องตามที่กฎหมายบัญญัติได้ เมื่อจำเลยไม่สืบพยานให้ได้ความตามที่มีภาระการพิสูจน์ข้อเท็จจริงย่อมฟังไม่ได้ว่าจำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์ ๑,๕๐๐,๐๐๐ บาท แต่ฟังได้ว่าจำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์ จำนวน ๒,๓๕๐,๐๐๐ บาท ตามที่ระบุไว้ในหนังสือสัญญาจำนอง ซึ่งให้ถือเป็นหลักฐานการกู้ยืมเงินด้วยจำเลยจึงต้องรับผิดชำระหนี้เงินกู้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ตามฟ้อง
|
