คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2087/2554 โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 577/2549 ของศาลชั้นต้น และคำขอท้ายฟ้องได้ขอให้นับโทษคดีนี้ต่อจากโทษจำคุกหรือระยะเวลาฝึกอบรมของจำเลยในคดีดังกล่าว ศาลชั้นต้นอ่านอธิบายฟ้องทั้งหมดให้จำเลยฟังจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ตลอดข้อกล่าวหา จึงถือว่าจำเลยรับว่าได้กระทำความผิดจริงและเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อด้วย ศาลชั้นต้นจึงนับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 577/2549 หมายเลขแดงที่ 701/2549 ของศาลชั้นต้น ได้ จำเลยพยายามกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคห้า เมื่อเปลี่ยนระวางโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 18 วรรคสาม แล้วระวางโทษจำคุกในข้อหาร่วมกันพยายามปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายคงเป็นจำคุก 33 ปี 4 เดือน จึงสามารถที่จะระวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่ง ตามมาตรา 340 ตรี ก่อนลดมาตรฐานส่วนโทษได้ แต่โจทก์มิได้ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นศาลฎีกาย่อมไม่อาจพิพากษาลงโทษจำเลยให้หนักกว่าที่ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 ลงโทษจำเลยได้ ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2551 มาตรา 7 ให้ยกเลิกความในมาตรา 75 และมาตรา 76 แห่งประมวลกฎหมายอาญาและให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งกฎหมายที่แก้ไขใหม่เป็นคุณกว่าจึงต้องใช้กฎหมายใหม่ที่เป็นคุณบังคับแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 ปัญหาดังกล่าวเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นอ้างและแก้ไขให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225