คำพิพากษาฎีกาที่ 70/2556  โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2554 เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ จำเลยมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่ง สิค้าประเภทบุหรี่ซิกาแรต ยี่ห้อกรองทิพย์ 90 จำนวน 200 ซอง น้ำหนัก 3,800 กรัม ยี่ห้อวันเดอร์จำนวน 150 ซอง น้ำหนัก 2,850 กรัม  และยี่ห้อสายฝน 90 จำนวน 100 ซอง น้ำหนัก 1,900 กรัม ที่เป็น เครื่องหมายการค้าปลอมเครื่องหมายการค้าที่แท้จริงของโรงงานยาสูบ กระทรวงการคลัง ผู้เสียหายที่ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของตน แล้วในราชอาณาจักร โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมาย การค้าปลอม และจำเลยมีบุหรี่ซิกาแรตที่ผลิตในต่างประเทศ ยี่ห้อ มาร์โบโรจำนวน 2,500 ซอง น้ำหนัก 47,500 กรัม ยี่ห้อไวเบล์จำนวน 500 ซอง น้ำหนัก 9,500 กรัม ยี่ห้อกรองทิพย์ 90 จำนวน 200 ซอง น้ำหนัก 3,800 กรัม ยี่ห้อวันเดอร์จำนวน 150 ซอง น้ำหนัก 2,850  กรัม ยี่ห้อสายฝน 90 จำนวน 100 ซอง น้ำหนัก 1,900 กรัม ยี่ห้อ โกเซลล์จำนวน 200 ซอง น้ำหนัก 2,000 กรัม และยี่ห้อแอลแอนด์เอ็ม จำนวน 75 ซอง น้ำหนัก 1,050 กรัม รวม 3,725 ซอง รวมน้ำหนัก  68,600 กรัม ซึ่งเป็นยาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์ยาสูบ และมิใช่ยาเส้นที่ทำจาก ใบยาพันธุ์ยาสูบพื้นเมืองซึ่งต้องปิดแสตมป์ยาสูบรวมค่าแสตมป์ยาสูบที่ จะต้องปิดเป็นเงิน 168,416.875 บาท ไว้ในครอบครองเพื่อขาย โดยเป็น การมียาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์ยาสูบไว้ในครอบครองเกินกว่าห้าร้อยกรัม  และเป็นการช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่ผลิตในต่างประเทศ ที่ยังมิได้เสียค่าภาษีและยังมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งมีผู้ลักลอบนำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงการเสียภาษีศุลกากร และเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลที่จะต้องเสียสำหรับของนั้นจำนวน  230,002 บาท รวมราคาของและอากรเข้าด้วยกันแล้วเป็นเงิน 252,089.50 บาท ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509 มาตรา 4 , 24 , 43 ,  44 , 50 , 53 , พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำ ความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 108 , 110 (1) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32 ,  91 ริบบุหรี่ซิกาแรตของกลางเป็นของกรมสรรพสามิต จ่ายสินบนแก่ ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับตามกฎหมาย
         จำเลยให้การรับสารภาพ
         ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 110 (1) ประกอบมาตรา 108 พระราชบัญญัติ ยาสูบ พ.ศ. 2509 มาตรา 4 , 24 ,43 , 44 , 50 , 53 (ที่ถูก มาตรา  24 วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 50 ) พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็น กระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีไว้ เพื่อจำหน่ายซึ่งสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอม ปรับ 10,000 บาท ความผิดตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509 มาตรา 4 , 24 , 43 ,  44 , 50 , 53 กับความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469  มาตรา 27 ทวิ เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมาย หลายบทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว เป็นปรับ 1,008,358 บาท รวมปรับ 1,018,358 บาท จำเลยให้ การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลด โทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 509,179 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 , 30 ริบของกลาง จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่ง จับกุมผู้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ โดยให้จ่ายตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปราม ผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9
         จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
         ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่าง ประเทศวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลย ประการแรกว่า ฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งสินค้า ที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เห็นว่า การกระทำ อันจะถือเป็นความผิดฐานปลอมเครื่องหมายการค้าตามพระราช บัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 108 รวมทั้งการนำ เข้ามาในราชอาณาจักร จำหน่าย เสนอจำหน่าย หรือมีไว้เพื่อจำหน่าย ซึ่งสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมตามมาตรา 108 อันจะเป็น ความผิดตามมาตรา 110 (1) ดังที่โจทก์ฟ้องนั้น จะต้องมีการปลอม เครื่องหมายการค้าและใช้กับสินค้าตามที่เจ้าของเครื่องหมายการค้าได้ จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้เฉพาะสำหรับสินค้ารายการที่จด ทะเบียนด้วย เพราะหากมีการใช้เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนแล้ว แต่เป็นการใช้กับสินค้าอื่นนอกจากสินค้ารายการที่เจ้าของเครื่องหมาย การค้าได้จดทะเบียนไว้ก็ไม่เป็นการละเมิดสิทธิของเจ้าของเครื่องหมาย การค้าที่จดทะเบียนนั้นตามมาตรา 44 แต่อย่างใด องค์ประกอบ ความผิดตามมาตรา 108 และมาตรา 110 (1) ที่ว่า เครื่องหมายการค้า ที่ปลอมต้องเป็นเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่นที่ได้จดทะเบียนไว้ แล้วในราชอาณาจักร ย่อมหมายถึงการจดทะเบียนสำหรับสินค้าเฉพาะ รายการที่ได้จดทะเบียนด้วยและการมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งสินค้าที่มี เครื่องหมายการค้าปลอมเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นที่ได้จดทะเบียน แล้วนี้ก็ย่อมหมายถึงสินค้าเฉพาะตามรายการที่ได้จดทะเบียนไว้ด้วย เท่านั้น เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องในตอนแรกว่า จำเลยมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่ง สินค้าประเภทบุหรี่ซิกาแรต ยี่ห้อกรองทิพย์ 90 จำนวน 200 ซอง น้ำ หนัก 3,800 กรัม ยี่ห้อวันเดอร์ จำนวน 150 ซอง น้ำหนัก 2,850  กรัม และยี่ห้อสายฝน 90 จำนวน 100 ซอง น้ำหนัก 1,900 กรัม ที่ เป็นเครื่องหมายการค้าปลอมเครื่องหมายการค้าที่แท้จริงของผู้เสียหาย และบรรยายฟ้องต่อมาถึงการจดทะเบียนเพียงว่า ผู้เสียหายได้จด ทะเบียนเครื่องหมายการค้าของตนแล้วในราชอาณาจักร โดยไม่ได้ บรรยายฟ้องให้ปรากฏข้อเท็จจริงว่าผู้เสียหายได้จดทะเบียนเครื่อง หมายการค้าดังกล่าวนั้นสำหรับสินค้าบุหรี่ซิกาแรตด้วยแต่อย่างใด ย่อมไม่อาจฟังได้ว่าผู้เสียหายจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของตนไว้ สำหรับใช้กับสินค้าบุหรี่ซิกาแรตในอันที่จะมีสิทธิแต่ผู้เดียวในการใช้ เครื่องหมายการค้านี้สำหรับสินค้าบุหรี่ซิกาแรต ที่มีผลให้การที่จำเลยมี ไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งบุหรี่ซิกาแรตที่มีเครื่องหมายการค้าเดียวกันกับ เครื่องหมายการค้าของผู้เสียหายเป็นการละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการ ค้าของผู้เสียหาย และย่อมไม่เป็นความผิดจามบทกฎหมายที่โจทก์ฟ้อง ให้ลงโทษจำเลยมาดังกล่าว ฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานนี้จึงเป็นคำ ฟ้องที่บรรยายข้อเท็จจริงไม่ครบองค์ประกอบความผิด แม้จำเลยให้การ รับสารภาพก็ไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดดังกล่าวได้ ที่ศาลทรัพย์ สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาลงโทษจำเลย ในความผิดฐานนี้จึงไม่ชอบและไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในข้อที่ว่า ความผิด ฐานมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมเป็นความผิด กรรมเดียวกับความผิดฐานอื่นตามฟ้องหรือไม่ และควรลดโทษจำเลย ในความผิดฐานมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอม หรือไม่อีกต่อไป
         มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยประการต่อไปว่า มีเหตุที่จะลงโทษปรับจำเลยน้อยลงตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2467 มาตรา 27 ทวิ หรือไม่ โดยจำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์ไม่นำสืบ พยานหลักฐานให้เห็นราคาบุหรี่ที่แท้จริง การลงโทษปรับตามราคาบุหรี่ ที่โจทก์คำนวณเป็นผลร้ายแก่จำเลย เห็นว่า ในคำฟ้องโจทก์บรรยาย ฟ้องถึงประกาศกรมสรรพสามิต เรื่อง กำหนดราคายาสูบเพื่อประโยชน์ ในการคำนวณค่าปรับกำหนดราคาบุหรี่ซิกาแรตที่บรรจุซองละ 20 มวน 10 มวน และ 14 มวน ราคาซองละ 46.75 บาท 23.375 บาท และ  32.725 บาท ตามลำดับ และรวมราคาของกับค่าอากรเข้าด้วยกัน แล้วเป็นเงิน 252,089.50 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริง จึงรับฟังได้ตามคำฟ้องโดยโจทก์ไม่จำต้องสืบพยานหลักฐานประกอบ คำให้การรับสารภาพ และตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469  มาตรา 27 ทวิ กำหนดระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับเป็นเงิน สี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือทั้งจำทั้งปรับ จึงต้อง ปรับสี่เท่าของเงินจำนวน 252,089.50 บาท เป็นเงิน 1,008,358 บาท กรณีไม่อาจกำหนดโทษปรับให้ต่ำกว่านี้ได้ อุทธรณ์ของจำเลยข้อ นี้ฟังไม่ขึ้น
         อนึ่งโจทก์บรรยายฟ้องว่ามีผู้ประสงค์สินบนนำจับนำเจ้าพนักงาน จับจำเลยได้ ผู้นำจับมีสิทธิได้รับสินบนและมีคำขอท้ายฟ้องให้จ่ายสินบน แก่ผู้นำจับ แต่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ไม่ได้มีคำพิพากษาตามคำขอนี้ จึงยังไม่ถูกต้อง และปัญหานี้เป็น ข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้ไม่มีคู้ความฝ่ายใด อุทธรณ์ ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่าง ประเทศมีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาล ทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 45 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195  วรรคสอง"
         พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะในความผิดตามพระราช บัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 110 (1) ประกอบ มาตรา 108 ให้จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จ ในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 8 วรรคหนึ่ง นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลทรัพย์สินทางปัญญา และการค้าระหว่างประเทศกลาง