แม้การลักทรัพย์จะเป็นความผิดสำเร็จเมื่อทรัพย์เคลื่อนที่ แต่ภัยแห่งการพาเอาทรัพย์นั้นไปยังมีอยู่ตลอดเวลาที่คนร้ายกำลังพาทรัพย์หนีไป
คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๙/๒๕๔๑ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยทำร้ายร่างกายผู้เอาสร้อยคอ ของจำเลยไป เพื่อติดตามเอาสร้อยคอคืนในทันทีทันใดเป็นการป้องกัน
อย่างไรก็ตาม ถ้าคนร้ายทิ้งทรัพย์ไปแล้ว สิทธิในการป้องกันก็หมดไป
คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๕๐/๒๕๐๒** มีคนร้ายลักทรัพย์ของจำเลยไปในเวลากลางคืน รุ่งเช้าจำเลยไปพบทรัพย์ที่ถูกลักไปซ่อนอยู่ในป่า จึงดักชุ่มรอคอยคนร้ายอยู่ ๓-๔ ชั่วโมง คนร้ายก็มาเอาทรัพย์นั้นออกจากที่ซ่อนเดินไปได้ ๓-๔ วา จำเลยใช้ปืนยิงคนร้ายถึงแก่ความตาย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นการป้องกัน
อ้างอิง กฏหมายอาญา มาตรา ๕๙-๑๐๖ (ศอ.ดร.เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์) เล่มที่ ๑๐ สมัยที่ ๖๙
|
