คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๔๒/๒๕๕๕ ฎีกาของโจทก์มิได้ระบุให้แจ้งชัดว่าคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค ๙ ในส่วนใดมีข้อวินิจฉัยผิดพลาดคลาดเคลื่อนอย่างไร และที่ถูกต้อง ควรเป็นอย่างใด จึงเป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้ง แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้น จะรับรองว่ามิเหตุสมควรที่โจทก์จะฎีกา ศาลฎีกาก็ไม่อาจรับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาพิพากษาได้ เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง
|
