คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๐๐๒/๒๕๕๒ ทนายจำเลยยื่นคำฟ้องอุทธรณ์วันที่ ๒๔ พฤษภาคม ๒๔๔๙ อันเป็นวันครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยาย โดยในคำฟ้องอุทธรณ์มีข้อความเป็นตัวพิมพ์ของงานรับฟ้องอุทธรณ์ฎีกาว่า “24 MAY'06 16.46” ซึ่งหมายถึงวันที่ ๒๔ พฤษภาคม ๒๕๔๙ เวลา ๑๖.๔๖ นาฬิกา และมีบันทึกเสนอของเจ้าหน้าที่ว่าทนายจำเลยยื่นอุทธรณ์เวลา ๑๖.๔๖ นาฬิกา ต่อมาวันที่ ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๔๙ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องอุทธรณ์ว่า จำเลยยื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดที่ขอขยายรับเป็นอุทธรณ์ของจำเลย การที่เจ้าหน้าที่งานรับฟ้องซึ่งยังปฏิบัติงานอยู่รับคำฟ้องอุทธรณ์ไว้ โดยมิได้แจ้งเหตุขัดข้องต่อทนายจำเลยว่าพ้นเวลาราชการ แล้ว ในวันรุ่งชั้นศาลชั้นต้นมีคำสั่งเป็นอุทธรณ์ของจำเลยโดยมิได้มีข้อขัดแย้ง แสดงว่า ศาลชั้นต้นได้พิจารณาบันทึกของเจ้าหน้าที่ศาลแล้วว่าขณะที่ทนายจำเลยนำคำฟ้องมายื่น นั้น ศาลชั้นต้นยังไม่ปิดทำการ ทนายจำเลยจึงสามารถยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อเจ้าหน้าที่ศาลได้ การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับคำฟ้องอุทธรณ์ของจำเลย จึงถือว่าจำเลยยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ภายในกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว