พบเด็กในห้องน้ำที่ห้างสรรพสินค้า แล้วกระทำชำเราในห้องน้ำ ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการพราก อีกทั้งแม้ภายหลัง จำเลยโทรศัพท์ ให้เด็กมาหา แต่การที่เด็กมาหา เพราะตั้งใจจะไปลบคลิปวีดีโอไม่ใช่ไปตามคำชักชวนของจำเลย จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานพรากตามมาตรา 317 เช่นเดียวกัน

       คำพิพากษาฎีกาที่ 1201/2559 จำเลยพบผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีในห้องน้ำของห้างสรรพสินค้าแล้ว จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายที่ 1 กับถอดกางเกงของผู้เสียหายที่ 1 ออกภายในห้องน้ำแยกแต่ละคน โดยจำเลยไม่ได้พาผู้เสียหายที่ 1 ไปที่อื่น ยังไม่เข้าลักษณะพาหรือแยกเด็กไปจากความปกครองดูแลของผู้ปกครองเด็ก อันทำให้ความปกครองดูแลของผู้ปกครองเด็กถูกรบกวนหรือถูกกระทบกระเทือนสิทธิ การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีไปเสียจากมารดาผู้ปกครอง เพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317

       จำเลยโทรศัพท์ให้ผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีไปพบที่ร้านค้าในห้างสรรพสินค้า แต่ผู้เสียหายที่ 1 ยอมไปพบจำเลยเพราะตั้งใจจะไปลบคลิปวีดีโอ แสดงว่าผู้เสียหายที่หนึ่งไปพบจำเลยด้วยความเต็มใจ ไม่ได้ไปตามคำชักชวนของจำเลย ทั้งหลังจากที่ผู้เสียหายที่ 1 กับจำเลยพูดคุยกันแล้ว ผู้เสียหายที่ 1 ไปเข้าห้องน้ำโดยจำเลยไม่ได้หน่วงเหนี่ยวผู้เสียหายที่ 1 ไว้ แสดงว่าผู้เสียหายที่ 1 มีอิสระที่จะไปไหนก็ได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 1 ไปห้องน้ำ จำเลยเป็นฝ่ายที่ตามผู้เสียหายที่ 1 ไปเอง แม้จำเลยจะผลักผู้เสียหายเข้าห้องน้ำแยกแต่ละคนก็ตาม แต่การกระทำของจำเลยก็ไม่เข้าลักษณะพาหรือแยกเด็กไปจากความปกครองดูแลของผู้ปกครองเด็ก อันทำให้ความปกครองดูแลถูกรบกวนหรือถูกกระทบกระเทือนสิทธิ อันเป็นพรากผู้เสียที่ 1 ไปจากผู้เสียที่ 2 เพื่อการอนาจาร จำเลยไม่มีความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีไปเสียจากมารดาผู้ปกครองเพื่อการอนาจารตามมาตรา 317