คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8320/2563 ผู้ร้องไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ว.รับจำนองและซื้อที่ดินพิพาทมาโดยไม่มีค่าตอบแทนหรือไม่สุจริตแต่ประการใด ว.ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกจึงได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานตาม ป.พ.พ.มาตรา 6 ว่าเป็นผู้รับจำนองและซื้อที่ดินพิพาทมาโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตและได้รับความคุ้มครองตาม ป.พ.พ.มาตรา 1299 วรรคสอง ดังนั้น ผู้ร้องย่อมไม่อาจอ้างระยะเวลาการครอบครองยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ ว.บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตได้ ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1299 วรรคสอง แม้ต่อมา ว.จะจดทะเบียนโอนที่ดินพิพาทให้แก่ผู้คัดค้าน และผู้ร้องครอบครองที่ดินพิพาทตลอดมาก็ตาม แต่เมื่อนับระยะเวลาถึงวันที่ยื่นคำร้อง ผู้ร้องยังครอบครองที่ดินพิพาทยังไม่ถึง 10 ปี ผู้ร้องจึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทโดยการครอบครองปรปักษ์
|
