ผู้ให้เช่าซื้อหลีกเลี่ยงกฎหมายด้วยการจัดให้ทำสัญญายินยอมเป็นลูกหนี้ร่วมแทนการทำสัญญาค้ำประกัน  

       โจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจให้เช่าซื้อให้จำเลยที่ 2 ทำสัญญายินยอมเป็นลูกหนี้ร่วมยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมในหนี้ของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อ ข้อตกลงให้รับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมขัดต่อกฎหมายและตกเป็นโมฆะตามป.พ.พ.มาตรา 681/1 เมื่อพิเคราะห์ถึงสถานะของโจทก์ที่เป็นผู้ประกอบธุรกิจให้เช่าซื้อย่อมทราบดีว่ามีการแก้ไขกฎหมายค้ำประกันโดยห้ามมิให้ทำสัญญาที่กำหนดให้ผู้ค้ำประกันต้องรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม แต่แทนที่จะจัดทำสัญญาค้ำประกันให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย กลับหาช่องทางหลีกเลี่ยงกฎหมายโดยอาศัยอำนาจต่อรองที่เหนือกว่าและมีความสันทัดจันเจนในข้อกฎหมายมากกว่าจัดให้จำเลยที่ 2 ทำสัญญายินยอมเป็นลูกหนี้ร่วมแทนการทำสัญญาค้ำประกันอย่างตรงไปตรงมา ถือว่าโจทก์ไม่ใช้สิทธิแห่งตนด้วยความสุจริตโดยคำนึงถึงมาตรฐานทางการค้าที่เหมาะสมภายใต้ระบบธุรกิจที่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 12 ทั้งสัญญายินยอมเป็นลูกหนี้ร่วมที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน เมื่อไม่มีส่วนใดที่สมบูรณ์แยกส่วนออกมาได้จึงตกเป็นโมฆะทั้งฉบับตามป.พ.พ.มาตรา 150 โจทก์ไม่มีความชอบธรรมที่จะอ้างสิทธิใดๆจากสัญญายินยอมเป็นลูกหนี้ร่วม (ฎีกาที่ 8425/2563)