คำพิพากษาฎีกาที่ 331/2567 (เล่ม 1 หน้า 145) ผู้เสียหายเดินออกมาจากบ้านที่เกิดเหตุกับ ด. ที่จำเลยอาศัยอยู่กินฉันสามีภริยากับ ด. โดยไม่ปรากฏว่ามีการกระทำใดที่อาจทำให้จำเลยเข้าใจไปได้ว่าผู้เสียหายกับ ด. มีความสัมพันธ์กันในทางชู้สาว  ยังถือไม่ได้ว่าผู้เสียหายข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม  การกระทำของจำเลยที่พยายามฆ่า ผู้เสียหายโดยเจตนาจึงมิใช่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ 
           ได้มีประกาศกระทรวงสาธารณสุข  เรื่อง  ระบุชื่อยาเสพติดให้โทษประเภท 5 พ.ศ. 2565 ออกใช้บังคับซึ่งมีผลให้พืชกัญชาไม่เป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5 อีกต่อไป  การมีพืชกัญชาไว้ในครอบครองจึงไม่เป็นความผิดตาม พ.ร.บ. ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26/2, 176  และ ป.ยาเสพติด มาตรา 93, 148 ตาม ป.อ. มาตรา 2 วรรคสอง  ถือว่าจำเลยไม่เคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดในคดีก่อนให้ลงโทษจำคุกฐานมียาเสพติดให้โทษในประเภท 5 (กัญชา) ไว้ในครอบครองโดยฝ่าฝืนกฎหมาย  เช่นนี้ไม่อาจนำโทษจำคุกที่รอการลงโทษไว้ในคดีก่อนมาบวกเข้ากับโทษจำคุกของจำเลยในคดีนี้ได้