ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ.2565 สอบเมื่อ 25 ก.พ 2566
-------------------------------------

เช่าทรัพย์ + เช่าช่วง

             ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ.2565 สอบเมื่อ 25 ก.พ 2566
-------------------------------------

          ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 545 ซึ่งบัญญัติว่า “ถ้าผู้เช่าเอาทรัพย์สินซึ่งตนเช่าไปให้ผู้อื่นเช่าช่วงอีกทอดหนึ่งโดยชอบ ท่านว่าผู้เช่าช่วงย่อมต้องรับผิดต่อผู้ให้เช่าเดิมโดยตรง...”

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ.2565 สอบเมื่อ 25 ก.พ 2566
-------------------------------------

           คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1896/2537 โจทก์เป็นผู้เช่าโรงแรม ห้องอาหาร สถานอาบ อบ นวดและสโมสรสนุกเกอร์ จากบริษัท ส. แล้วนำห้องอาหารและตึกแถวให้จำเลยเช่าช่วงโดยได้รับความยินยอมจากบริษัท ส. ต่อมาบริษัท ส.ได้บอกเลิกสัญญาเช่าแก่โจทก์ตั้งแต่เดือนมกราคม 2532 และให้จำเลยชำระค่าเช่าแก่บริษัท ส. ดังนั้นเมื่อจำเลยได้ชำระค่าเช่าให้แก่บริษัท ส.ตามที่บริษัท ส.เรียกร้อง ถือได้ว่าจำเลยได้ปฏิบัติหน้าที่ในการชำระหนี้ค่าเช่าถูกต้องตาม ป.พ.พ. มาตรา 545 ที่กำหนดให้ผู้เช่าช่วงต้องรับผิดชำระค่าเช่าต่อผู้ให้เช่าเดิมโดยตรงแล้ว จำเลยไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าและมิได้ผิดสัญญาต่อโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายจากจำเลย

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ.2565 สอบเมื่อ 25 ก.พ 2566
-------------------------------------

            ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 545 คงบัญญัติเฉพาะให้ผู้เช่าช่วงต้องรับผิด ต่อผู้ให้เช่าเดิมโดยตรงเท่านั้น มิได้บัญญัติให้ผู้เช่าช่วงถือสิทธิใด ๆ กับผู้ให้เช่าเดิม ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 545 ดังกล่าวเป็นบทบัญญัติยกเว้นหลักทั่วไปที่ว่าสัญญามีผลผูกพันเฉพาะคู่สัญญาเท่านั้นไม่อาจบังคับเอากับบุคคลภายนอกได้ กรณีจึงไม่อาจตีความขยายความบทบัญญัติซึ่งเป็นข้อยกเว้นในทางกลับกันให้ผู้เช่าช่วง เรียกร้องสิทธิและหน้าที่เอาจากผู้ให้เช่าเดิมได้ เมื่อไม่มีกฎหมายบัญญัติเกี่ยวกับสิทธิและหน้าที่ใด ๆ ที่จะพึงมีต่อกันในอันที่จะให้อํานาจผู้เช่าช่วงฟ้องบังคับเอากับผู้ให้เช่าเดิมเพื่อรับผิดต่อผู้เช่าช่วงโดยตรงได้

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ.2565 สอบเมื่อ 25 ก.พ 2566
-------------------------------------

คำพิพากษาฎีกาที่ 8901/2563
    สัญญาเช่าพื้นที่ดำเนินโครงการแปลงรั้วเป็นร้าน ( โครงการพิเศษ) เป็นสัญญาเช่าพิพาท มีจำเลยผู้ให้เช่า ทำสัญญากับโจทก์ที่ 1 โจทก์ที่ 3 เป็นเพียงผู้เช่าช่วงจากโจทก์ที่ 2 โดยโจทก์ที่ 2 เช่าช่วงจากโจทก์ที่ 1 โจทก์ที่ 3 มิใช่ผู้เช่าโดยตรงกับจำเลย ซึ่งระหว่างโจทก์ที่ 3 ผู้เช่าช่วงกับจำเลยผู้ให้เช่าเดิมนั้นไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ผู้เช่าช่วงถือเอาสิทธิใดๆกับจำเลยผู้ให้เช่าเดิมได้ กฎหมายคงบัญญัติเฉพาะ ให้ผู้เช่าช่วงต้องรับผิดต่อผู้ให้เช่าเดิมโดยตรงเท่านั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 545 ซึ่งเป็นบทยกเว้นหลักทั่วไปที่ว่า สัญญาจะมีผลผูกพันเฉพาะคู่สัญญา ไม่อาจบังคับเอากับบุคคลภายนอกสัญญาได้ กรณีไม่อาจตีความขยายความบทบัญญัติซึ่งเป็นข้อยกเว้น  ในทางกลับกันให้ผู้เช่าช่วงเรียกร้องสิทธิและหน้าที่เอาจากผู้ให้เช่าเดิมได้
    เมื่อไม่มีกฎหมายบัญญัติเกี่ยวกับสิทธิและหน้าที่ใดๆที่จะพึงมีต่อกันในอันที่จะให้อำนาจแก่ผู้เช่าช่วงฟ้องบังคับเอากับผู้ให้เช่าเดิม เพื่อรับผิดต่อผู้เช่าช่วงโดยตรงได้ และแม้จำเลยซึ่งเป็นผู้ให้เช่าจะเป็นฝ่ายผิดสัญญาเช่าพิพาท ทำให้โจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เช่าได้รับความเสียหายและหากฟังว่า การเช่าช่วงของโจทก์ที่ 3 เป็นไปโดยชอบ แต่เมื่อโจทก์ที่ 3 ไม่มีนิติสัมพันธ์ใดๆกับจำเลย  โจทก์ที่ 3 ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องบังคับให้จำเลยรับผิดได้