ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ. 2565 วันที่ 3 สอบเมื่อ 11 มี.ค. 2566
--------------------------------------

ร้องสอด

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ. 2565 วันที่ 3 สอบเมื่อ 11 มี.ค. 2566
--------------------------------------

คําสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับคําร้องสอดของผู้ร้องสอดเพราะไม่ชําระค่าขึ้นศาล ชอบหรือไม่

           โจทก์ฟ้องขับไล่จําเลยออกจากที่ดินพิพาทของโจทก์ จําเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทเป็นของผู้ร้องสอดที่มอบหมายให้จําเลยดูแลทําประโยชน์ คําร้องสอดของผู้ร้องสอดที่ยื่นเข้ามาในคดีว่า ผู้ร้องสอดเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทได้มอบหมายให้จําเลยดูแลทําประโยชน์นั้น เป็นคําร้องสอด ด้วยความสมัครใจของผู้ร้องสอด เพราะเห็นว่าเป็นการจําเป็นเพื่อยังให้ได้รับความรับรอง คุ้มครอง หรือบังคับตามสิทธิของตนที่มีอยู่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57 (1) โดยมีคําขอให้ยกฟ้อง ถือได้ว่าเป็นคําให้การ

           และมีคําขอให้ห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องหรือกระทําการใด ๆ หรืออ้างสิทธิ ในที่ดินพิพาทของผู้ร้องสอด ถือว่าเป็นฟ้องแย้ง ซึ่งเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และมีผลทําให้คดีตามคําฟ้อง ของโจทก์เปลี่ยนจากคดีไม่มีทุนทรัพย์เป็นคดีมีทุนทรัพย์

           ทั้งโจทก์และผู้ร้องสอดจึงต้องชําระค่าขึ้นศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์ เมื่อผู้ร้องสอดมิได้ชําระค่าขึ้นศาลตามฟ้องแย้ง ศาลชั้นต้นก็ชอบที่จะมีคําสั่งไม่รับคําร้องสอดเฉพาะส่วนฟ้องแย้งตามมาตรา 18 วรรคสอง เท่านั้น จะไม่รับคําร้องสอดในส่วนคําให้การ ไม่ได้

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ. 2565 วันที่ 3 สอบเมื่อ 11 มี.ค. 2566
--------------------------------------

           คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1965/2550 โจทก์ยื่นฟ้องต่อศาลจังหวัดลพบุรีขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท จำเลยให้การว่า จำเลยอยู่ในที่ดินดังกล่าวโดยอาศัยสิทธิของผู้ร้องสอด ซึ่งถือไม่ได้ว่าจำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ์จึงเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ แต่เมื่อผู้ร้องสอดยื่นคำร้องสอดโดยอ้างว่า ที่ดินพิพาทเป็นของผู้ร้องสอด มอบหมายให้จำเลยดูแลทำประโยชน์ตลอดมาผู้ร้องสอดมีความจำเป็นที่จะต้องขอเข้ามาเป็นคู่ความในคดี ตามป.วิ.พ. มาตรา 57 (1) ขอให้พิพากษาห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องหรือกระทำการใดๆ หรืออ้างสิทธิในที่ดินพิพาท ศาลจังหวัดลพบุรีมีคำสั่งอนุญาต คำร้องสอดของผู้ร้องสอดถือเสมือนเป็นคำให้การและฟ้องแย้งโจทก์อยู่ในตัว จึงมีผลเปลี่ยนคดีจากคดีไม่มีทุนทรัพย์เป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ เมื่อที่ดินพิพาทมีราคา 225,000 บาท ซึ่งไม่เกิน 300,000 บาท จึงอยู่ในอำนาจของศาลแขวงลพบุรีที่จะพิจารณาพิพากษาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 17 ประกอบมาตรา 25 (4) ศาลจังหวัดลพบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา ชอบที่จะมีคำสั่งให้โอนคดีไปยังศาลแขวงลพบุรีตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 16 วรรคสี่
ผู้ร้องสอดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57 (1) มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ฟ้องหรือถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ตามมาตรา 58 จึงถือได้ว่าผู้ร้องสอดได้ถูกโจทก์ฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยด้วย ทั้งคดีระหว่างโจทก์และผู้ร้องสอดเป็นคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ซึ่งมาตรา 142 (1) บัญญัติว่า ให้พึงเข้าใจว่าเป็นประเภทเดียวกับฟ้องขอให้ขับไล่ ดังนั้น หากศาลแขวงลพบุรีพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินพิพาท ศาลแขวงลพบุรีย่อมมีอำนาจพิพากษาให้ขับไล่ผู้ร้องสอดและจำเลยซึ่งเป็นบริวารของผู้ร้องสอดได้ การที่ศาลแขวงลพบุรีมีคำสั่งไม่รับโอนคดีนี้ไว้พิจารณา จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย

     ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ. 2565 วันที่ 3 สอบเมื่อ 11 มี.ค. 2566
--------------------------------------

          คําพิพากษาศาลฎีกาที่ 11040 - 11041/2558 คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน  2,028,636.65 บาท พร้อมดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่  28448  และ 28449 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งเป็นทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาด อยากได้เงินไม่พอชำระหนี้ให้จำเลยที่ 4 ชำระส่วนที่ขาดอยู่จนครบ และให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์  โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี คดีถึงที่สุดแล้ว จำเลยทั้งสี่ ไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาด
         ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของทรัพย์จำนองที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดไว้ แต่ให้นายสุวัฒน์ เจนเจริญวิลาส ถือกรรมสิทธิ์แทน นายสุวัฒน์จึงไม่ใช่เจ้าของทรัพย์จำนองที่เจ้าพนักงานบังคับคดีหรือไว้ ขอให้ปล่อยทรัพย์สินที่ยึดพร้อมกับยื่นคำร้องขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้อง ถึงวันนัดผู้ร้องไม่มาศาล ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาไต่สวนคำร้องขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลมาชำระภายใน 20 วัน กับมีคำสั่งให้ผู้ร้องส่งสำเนาทะเบียนบ้านของจำเลยที่ 4 ต่อศาล และนำส่งหมายนัดสำเนาคำร้องขัดทรัพย์แก่จำเลยที่ 4 ภายใน 20 วัน หลังจากนั้นผู้ร้องขอขยายระยะเวลาวางค่าธรรมเนียมศาลรวม 3 ครั้ง ครั้งสุดท้ายศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่ส่งสำเนาทะเบียนบ้านของจำเลยที่ 4  ต่อศาลและหมายนัดสำเนาคำร้องขัดทรัพย์แก่จำเลยที่ 4  ภายในกำหนด ถือว่าผู้ร้องทิ้งคำร้องขัดทรัพย์ ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ และยกคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งว่าผู้ร้องทิ้งคำร้องขัดทรัพย์ และให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมศาลใหม่ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องชำระเงินค่าธรรมเนียมศาลภายใน 15 วัน ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลอีก 2 ครั้ง ครั้งละ 30 วัน ครั้งสุดท้ายศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องชำระค่าธรรมเนียมศาลภายในวันที่ 27 กันยายน 2556  ในวันดังกล่าวผู้ร้องยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลออกไปอีก 30 วัน
         ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับและมีคำสั่งไม่รับคำร้องขัดทรัพย์
         ผู้ร้องอุทธรณ์ทั้งสองคำสั่ง
         ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนทั้งสองคำสั่ง ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
         ผู้ร้องฎีกา
         ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า “คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของผู้ร้องว่า คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลและไม่รับคำร้องขัดทรัพย์และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนั้นชอบหรือไม่ เห็นว่า ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ผู้ร้องอ้างว่าผู้ร้องติดต่อเพื่อนและคนรู้จักเพื่อหาเงินมาชำระค่าธรรมเนียมศาลแล้วแต่ยังไม่เพียงพอที่จะชำระได้ อันเป็นเหตุผลทำนองเดียวกันกับคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลในครั้งแรกและครั้งที่ 2 ซึ่งศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้ผู้ร้องขยายระยะเวลาวางเงินมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งละ 30 วัน นับว่าเป็นระยะเวลามากพอที่ผู้ร้องจะสามารถหาเงินมาชำระค่าธรรมเนียมศาลได้แล้ว ตามคำร้องของผู้ร้องดังกล่าวยังถือไม่ได้ว่ามีพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะมีอำนาจสั่งขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลให้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23  และเมื่อผู้ร้องไม่ได้วางเงินค่าฤชาธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนด ศาลก็ชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับคำร้องขัดทรัพย์ไว้พิจารณาได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 18 วรรคสอง ที่ศาลล่างทั้งสองมีคำสั่งและคำพิพากษาให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมศาลและไม่รับคำร้องขัดทรัพย์นั้นชอบด้วยกฎหมายแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องฟังไม่ขึ้น”
         พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ 

ออกสอบผู้ช่วยฯ ปี พ.ศ. 2565 วันที่ 3 สอบเมื่อ 11 มี.ค. 2566
--------------------------------------

มาตรา 57 (3) ตอนท้าย

               ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57 (3) ตอนท้าย บัญญัติให้ คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่จะเรียกบุคคลภายนอกเข้ามาในคดีนั้น ให้เรียกด้วยวิธียื่นคําร้องเพื่อให้ หมายเรียกพร้อมกับคําฟ้องหรือคําให้การ หรือในเวลาใด ๆ ต่อมาก่อนมีคําพิพากษาโดยได้รับอนุญาตจากศาล เมื่อศาลเป็นที่พอใจว่าคําร้องนั้นไม่อาจยื่นก่อนนั้นได้ ก่อนส่งหมายเรียกและสําเนาคําฟ้องให้จําเลย ผู้ร้องสอดยื่นคําร้องสอดเข้ามาในคดีตามมาตรา 57 (1) มีผลให้ผู้ร้องสอดเป็นคู่ความในคดีนี้แล้ว จําเลยย่อมไม่อาจยื่นคําร้องเพื่อให้หมายเรียกผู้ร้องสอดซึ่งเป็นคู่ความเข้ามาในคดีพร้อมกับคําให้การได้ จนเมื่อศาลชั้นต้นมีคําสั่งไม่รับคําร้องสอดของผู้ร้องสอด ผู้ร้องสอดไม่อุทธรณ์ คําสั่งจึงถึงที่สุด อันมีผลให้ผู้ร้องสอดมิใช่เป็นคู่ความในคดีในขณะนั้นแล้ว

               การที่ศาลชั้นต้นมีคําสั่งอนุญาตตามคําร้องของจําเลย ที่ให้เรียกผู้ร้องสอดเข้ามาในคดีก่อนวันนัดสืบพยานโจทก์ ย่อมถือได้ว่าเป็นกรณีที่จําเลยยื่นคําร้องก่อนมีคําพิพากษาโดยได้รับอนุญาตจากศาล เมื่อศาลเป็นที่พอใจว่าคําร้องนั้นไม่อาจยื่นก่อนนั้นได้ ตามมาตรา 57(3) ตอนท้าย

               คําสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตและเรียกผู้ร้องสอดเข้ามาในคดีตามคําร้อง ของจําเลยจึงชอบแล้ว