รวมประเด็นเน้นออกสอบ

รวมประเด็น ๕ คำพิพากษาฎีกาที่น่าสนใจ (ต้องจำเป็นพิเศษ)

๑. ฎีกาฟันหัก ๒ ซี่

         คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๙๓/๒๕๑๙ ชกต่อยเตะเด็กมีแผลช้ำบวมฟันหัก ๑ ซี่ ฟันโยก ๓ ปี และล้วงปากเพื่อเอาของที่อมไว้ในปากทําให้ฟันหัก ๒ ซี่ เป็นการทําร้ายถึงบาดเจ็บ (ฎีกาที่ ๑๑๒๔/๒๔๘๐) แม้ฟันจะเป็นอวัยวะก็ไม่ถือว่าเป็นการเสียอวัยวะ ตามมาตรา ๒๙๗ (๓) (เสียอวัยวะอื่นใด)

       ข้อสังเกต ฟันทั้งหมดในปากรวมกันเป็นอวัยวะส่วนสําคัญ ถ้าฟันหักไปหลายซี่เป็นเหตุให้ส่วนที่เหลืออยู่ใช้การไม่ได้ตามสภาพของฟัน เช่น เคี้ยวอาหารไม่ได้ไปแถบ หนึ่งก็ถือว่าเป็นการเสียอวัยวะส่วนสําคัญเป็นอันตรายสาหัส เพียงแต่ได้ความว่าฟันแท้ บนด้านหน้าหักไป ๓ ซี่ จะถือว่าเป็นการเสียอวัยวะส่วนสําคัญยังไม่ได้ เว้นแต่โจทก์จะนําสืบให้เห็นว่าเมื่อถูกทําร้ายแล้วผู้เสียหายใช้ฟันที่เหลืออยู่เคี้ยวอาหารไม่ได้ (ดูคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๗/๒๕๐๘, ฎีกาที่ ๖๓๑/๒๕๐๙, ฎีกาที่ ๗๔๙/๒๕๑๕)

๒. ฎีกากระชากไพล่ไปทางด้านหลัง เส้นเอ็นอักเสบ ไม่มีแผล บวมช้ำ รักษา ๑๕ วัน

         คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๗๐/๒๕๓๗ ถูกจับกระชากไพล่ไปทางด้านหลัง ทําให้เส้นเอ็นที่หัวไหล่ขวาอักเสบไม่มีแผลฟกช้ำบวมภายนอก รักษา ๑๕ วัน ไม่บาดเจ็บ

๓. ฎีกาการใช้ปืนยิง บางกรณีเป็นเพียงเจตนาทำร้าย

       คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๔๙๔/๒๕๕๒ ผู้เสียหายที่ ๔ เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนโดยกระโดดถีบหน้าอกจำเลย แต่เมื่อผู้เสียหายที่ ๔ เห็นจำเลยชักปืนพกออกมาจึงร้องบอกให้ผู้เสียหายอื่นทราบ แล้วผู้เสียหายทั้งสี่ต่างก็วิ่งหนีเช่นนี้ ภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายที่มีต่อจำเลยจึงไม่มีต่อไปแล้ว การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายทั้งสี่หลายนัดและกระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ ๓ ที่ด้านหลังของต้นขาขวา ทำให้ผู้เสียหายที่ ๓ ได้รับอันตรายสาหัส แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหายอื่น อันแสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขณะผู้เสียหายทั้งสี่หันหลังให้จำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงหาเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายไม่ แต่เห็นได้ว่าเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ เพราะผู้เสียหายทั้งสี่อยู่ในวัยรุ่นและจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจด้วย แม้ผู้เสียหายทั้งสี่จะไม่รู้ก็ตาม ทั้งเหตุแต่แรกก็เป็นสาเหตุเล็กน้อยเพียงแต่โต้เถียงกันเรื่องขวางทางเดินเท่านั้น การที่ผู้เสียหายทั้งสี่กลับมาพบจำเลยในที่เกิดเหตุอีก แล้วผู้เสียหายที่ ๔ กระโดดถีบหน้าอกจำเลยเช่นนี้ ย่อมทำให้จำเลยโกรธเพราะถือว่าเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามศักดิ์ศรีของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มีลักษณะเป็นการข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมและจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายทั้งสี่ทันทีในขณะผู้เสียหายทั้งสี่วิ่งหนี จึงเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา ๗๒ ในขณะที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงนั้น ผู้เสียหายที่ ๓ อยู่ห่างจำเลยเพียง ๒ ถึง ๓ เมตร ส่วนผู้เสียหายอื่นก็อยู่ห่างจำเลยเพียง ๕ เมตร ถึง ๖ เมตร เท่านั้น จำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจย่อมมีความชำนาญในการใช้อาวุธปืนมากกว่าบุคคลทั่วไปและได้ยิงถึง ๖ นัด แต่กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ ๓ เพียงคนเดียวและถูกที่ด้านหลังของต้นขาขวา ซึ่งเป็นอวัยวะที่ไม่สำคัญอันไม่สามารถทำให้ถึงตายได้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาเพียงทำร้ายผู้เสียหายทั้งสี่เท่านั้น เมื่อปรากฏว่าผู้เสียหายที่ ๓ ได้รับอันตรายสาหัสจากการถูกยิง ส่วนผู้เสียหายที่ ๑ ที่ ๒ และที่ ๔ ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัสโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา ๒๙๗ (๘) ประกอบมาตรา ๗๒ และพยายามทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา ๒๙๕ ประกอบมาตรา ๘๐ และ ๗๒ อันเป็นการกระทำกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบทตาม ป.อ. มาตรา ๙๐

         ข้อสังเกต ถ้ามีเจตนาฆ่า แม้จะบาดเจ็บเล็กน้อยหรือไม่เจ็บเลย เช่น ใช้ปืนจ้องยิงไปที่ศีรษะแม้ผมหลุด ขาดไปเส้นเดียว เช่นนี้ย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่า แต่การใช้ปืนยิงไปที่ขา ศาลฎีกา วินิจฉัยว่า มีเจตนาทําร้ายเท่านั้น (ฎีกาที่ ๖๔๙๔/๒๕๕๒)

๔. มาตรา ๒๙๖ ผู้ใดกระทําความผิดฐานทําร้ายร่างกาย ถ้าความผิดนั้นมีลักษณะประการหนึ่งประการใดดังที่บัญญัติไว้ ในมาตรา ๒๘๙ ต้องระวางโทษ จําคุกไม่เกินสามปีหรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาท หรือทั้งจําทั้งปรับ

       มาตรา ๒๙๖ เป็นเหตุรับโทษหนักขึ้นของมาตรา ๒๙๕ เช่น ทําร้ายร่างกาย บุพการี มีข้อสังเกตว่าถ้าเป็นการใช้กําลังทําร้ายตามมาตรา ๓๙๑ โดยเป็นการกระทําต่อบุพการี ไม่ต้องรับโทษหนักขึ้นเพราะไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เช่นนั้น กล่าวได้ว่า ๒๙๕ + ๒๘๙ = ๒๙๖

       คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๗๔๑/๒๕๕๐ การที่จำเลยใช้ไม้ตีแล้วกอดปล้ำผู้เสียหายซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจและแต่งเครื่องแบบตำรวจออกตรวจท้องที่ ในขณะปฏิบัติหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยภายในงานวัด ไม่ว่าการทำร้ายร่างกายดังกล่าวจะมีมูลเหตุมาโดยประการใด ก็เป็นกรณีที่ถือได้ว่าจำเลยได้ทำร้ายร่างกายเจ้าพนักงานตำรวจผู้กระทำการตามหน้าที่ เพราะการที่ผู้เสียหายกำลังปฏิบัติหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยภายในงานวัด เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยชอบด้วยกฎหมาย การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ตาม ป.อ. มาตรา ๒๙๖

๕. ฎีกาเจตนาทำร้าย แต่มาเปลี่ยนเป็นเจตนาฆ่าในภายหลัง

       คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๗๐๓๔/ ๒๕๕๔ (ข้อสอบเน้นออก แนวนี้) พฤติการณ์ที่จำเลยไปดักรอ แล้วตีผู้เสียหายที่ศีรษะอันเป็นอวัยวะสำคัญจนตกจากรถจักรยาน แล้วใช้อาวุธมีดซึ่งมีอันตราย ไล่แทงผู้เสียหายถูกที่ท้องถึงลำไส้ แล้วติดตามทำร้ายไปถึง ๖๐ เมตร จนลงไปในบ่อน้ำ จำเลยยังวนเวียนรอทำร้ายเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ทั้งที่รู้ว่าเสียหายถูกแทงที่ท้อง หากไม่ได้รับการรักษา ย่อมถึงแก่ความตายได้ จำเลยก็ยังไม่ยอมให้ผู้เสียหายขึ้นจากบ่อน้ำเพื่อไปรักษาตัว พฤติการณ์ของจำเลยเมื่อพิจารณาประกอบกันแสดงว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย อย่างไรก็ตามการที่จำเลยถือขวดดักรอทำร้ายผู้เสียหาย เมื่อผู้เสียหายถูกตีล้ม ตกจากรถจักรยานจำเลยจึงใช้ขวดแตกแทงและใช้อาวุธมีดแทง แสดงว่าเจตนาในเบื้องแรกจำเลยมีเจตนาไตร่ตรองเพียงทำร้ายผู้เสียหาย แล้วมาเปลี่ยนเจตนาเป็นมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายในภายหลัง เนื่องจากเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าเกลื่อนกันไปในการกระทำต่อเนื่องเป็นกรรมเดียวจำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น ตามมาตรา ๒๘๘ ประกอบ ๘๐ เท่านั้น

ฎีกา คำบรรยายเนติ วิชา กฎหมายอาญา ม.๒๘๘-๓๖๖/๔ อ.มล.ไกรฤกษ์ฯ เล่มที่ ๑ สมัยที่ ๗๗

จำนวนผู้เช้าชม : 317 ครั้ง