คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๗๔๗๑/๒๕๕๖ สาระสําคัญในสัญญาประกันภัย ประกอบด้วยคู่สัญญาอย่างน้อยสองฝ่ายได้แก่ผู้รับประกันภัยและผู้เอาประกันภัย ส่วนผู้รับประโยชน์จะมีหรือไม่ก็ได้ไม่ถือเป็นสาระสําคัญ หากไม่ระบุผู้รับประโยชน์ไว้ก็ต้องถือว่าผู้เอาประกันภัยในฐานะคู่สัญญาประกันภัยเป็นผู้รับประโยชน์ ว. เป็นผู้เอาประกันภัยจึงเป็นผู้รับประโยชน์ตามกฎหมาย เมื่อโจทก์ผู้รับประกันภัยได้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่บริษัท ก. เจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ที่ ว. เช่าซื้อมาโดยความยินยอมของ ว. โจทก์จึงรับช่วงสิทธิของ ว. ผู้เอาประกันภัยในอันจะฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากจำเลยผู้ทํหาละเมิดได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๖

     สิทธิของผู้รับประโยชน์ที่จะเรียกร้องจากผู้รับประกันภัย เริ่มเมื่อเวลา ที่แสดงเจตนาต่อผู้รับประกันภัยว่าจะถือเอาประโยชน์จากสัญญานั้น เป็นเรื่องนำ บทบัญญัติลักษณะ ๒ สัญญาหมวด ๒ ผลแห่งสัญญา มาตรา ๓๗๔ วรรคสอง ซึ่งเป็นหลักทั่วไปมาใช้บังคับ เมื่อผู้รับประโยชน์แสดงเจตนาใช้สิทธิแล้ว ผู้เอาประกันภัย และผู้รับประกันภัยจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้

       ถ้าบุคคลภายนอกผู้รับโอนยอมรับผูกพันตามข้อตกลงดังกล่าว และผู้เช่า แสดงเจตนาเข้าถือเอาประโยชน์ของสัญญาแล้ว บุคคลภายนอกจะต้องผูกพันตามสัญญาต่างตอบแทนพิเศษนั้น ตามหลักการทําสัญญาเพื่อประโยชน์ของบุคคลภายนอก มาตรา  ๓๗๔

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๐๒/๒๕๐๔ (ประชุมใหญ่) เมื่อผู้ให้เช่าโอนขายตึกพิพาทแก่โจทก์ ได้แจ้งให้ทราบว่า ผู้เช่าได้ออกเงินช่วยค่าก่อสร้าง โจทก์จะต้องให้ผู้เช่า ได้อยู่จนครบกําหนด ๑๕ ปี อย่าได้ขับไล่ มิฉะนั้นจะไม่ยอมขาย และโจทก์ตกลงด้วย เช่นนี้ เท่ากับโจทก์ทําสัญญาตกลงจะชําระหนี้ แก่บุคคลภายนอก เมื่อจำเลย ผู้เช่า คงถือตามสัญญาเช่าเดิม และได้ชําระค่าเช่าให้ทุกเดือน จึงเป็นการแสดงเจตนาถือเอาประโยชน์จากสัญญาตามมาตรา ๓๗๔ คู่สัญญาหาอาจเปลี่ยนแปลง หรือระงับสิทธินั้น ในภายหลังได้ไม่ ตามมาตรา ๓๗๕