คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๒๖๒/๒๕๔๘ คำว่า ภาระจำยอมหมดประโยชน์ ตามมาตรา ๑๔๐๐ วรรคหนึ่ง หมายความว่าไม่สามารถใช้ภารยทรัพย์เพื่อประโยชน์แก่สามยทรัพย์ได้อีกต่อไป หากภารยทรัพย์ยังสามารถใช้ประโยชน์ได้อยู่แม้ไม่มีการใช้ภารยทรัพย์นั้นก็หาใช่ภาระจำยอมหมดประโยชน์ตามความหมายของบทบัญญัติดังกล่าว ไม่ ดังนั้น แม้ที่ดินของโจทก์อันเป็นสามยทรัพย์จะมีทางออกทางอื่นสู่ทางสาธารณ และโจทก์ใช้ทางดังกล่าวนี้เป็นหลัก แต่เมื่อทางพิพาทยังมีสภาพเป็นทางเดินคงเดิม ทางภาระจำยอมจึงยังไม่หมดประโยชน์แก่สามยทรัพย์ ภาระจำยอมยังไม่สิ้นไปตาม มาตรา ๑๔๐๐ วรรคหนึ่ง

       คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๓๐๓/๒๕๕๙***** จำเลยทั้งสองใช้ประโยชน์จากทางเดินภาระจำยอมส่วนพิพาทมากน้อยเพียงใด แม้จะเป็นสิทธิและไม่ทําให้ภาระจำยอมสิ้นไป เพราะ หมดประโยชน์แก่สามยทรัพย์ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๔๐๐ วรรคหนึ่ง ก็ตาม แต่เมื่อประโยชน์ที่จำเลยทั้งสองได้รับเทียบกับภาระอันตกอยู่แก่ภารยทรัพย์แล้วประโยชน์นั้นน้อยนัก โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้ภาระจำยอมส่วนพิพาทพ้นจากภาระจำยอมแต่บางส่วน ตามมาตรา ๑๔๐๐ วรรคสอง ได้ โดยให้โจทก์ต้องชดใช้ค่าทดแทนจำเลยทั้งสอง ตามฟ้อง