^[1] มาตรา ๑๙๒ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๕๒๒

^[2] มาตรา ๑๙๒ วรรคสาม แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๑๗) พ.ศ. ๒๕๓๒

คำพิพากษาฎีกาที่น่าสนใจ

           คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๒๕/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๑ หน้า ๑๘) วินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๓ และที่ ๔ ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบมาตรา ๘๐ แต่ความผิดดังกล่าว รวมความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ อยู่ด้วย ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๓ และที่ ๔ ตามที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคท้าย ประกอบมาตรา ๒๑๕, มาตรา ๒๒๕

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๑๓/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๑ หน้า ๑๖๘) วินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามการพิจารณาได้ความว่า นอกจากจำเลยมีเจตนาชิงเงินของผู้เสียหายแล้ว จำเลยยังลักสร้อยคอทองคำของผู้เสียหายอันเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งแยกต่างหากจากกัน เมื่อความผิดฐานชิงทรัพย์เป็นความผิดที่รวมการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์อยู่ด้วย แม้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์เงินสดและสร้อยคอทองคำ แต่เมื่อพิจารณาได้ความว่า จำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์สร้อยคอทองคำ ศาลย่อมมีอำนาจปรับบทความผิดและบทลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคท้าย

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๙๗/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๒ หน้า ๒๓๔) วินิจฉัยว่า จำเลยทำปืนลั่นขึ้นขณะที่กอดปล้ำกันกับผู้ตายโดยไม่มีเจตนาฆ่าผู้ตาย เป็นการกระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นจำเลยจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์และจำเลยอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่ เป็นการกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย อันเป็นเรื่องข้อเท็จจริง ที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง แต่ข้อแตกต่างนั้นมิใช่ข้อสาระสำคัญ และทั้งจำเลยมิได้หลงต่อสู้ ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาลงโทษ จำเลยในข้อหาตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ อาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคสอง

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๙๒/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๘ หน้า ๑๙๓๘) วินิจฉัยว่า แม้โจทก์มิได้มีคำขอท้ายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิด โดยใช่เหตุด้วย แต่ความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามฟ้องที่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปในบ้านซึ่งมีผู้เสียหายอยู่ในบ้าน รวมการกระทำความผิดฐานยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุซึ่งเป็นความผิดได้อยู่ในตัวเองด้วย กรณีไม่อาจถือได้ว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษในข้อเท็จจริงตามพิจารณาได้ความ ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคท้าย ประกอบมาตรา ๒๒๕

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๙๓/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๘ หน้า ๑๙๓๘) วินิจฉัยว่า แม้โจทก์มีคำขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันลงโฆษณาขอโทษโจทก์ในหนังสือพิมพ์มิได้มีคำขอให้โฆษณาคำพิพากษาในหนังสือพิมพ์ แต่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๒ (๒) บัญญัติให้เป็นอำนาจของศาล ศาลชั้นต้นชอบที่จะพิพากษาให้จำเลยที่ ๒ โฆษณาคำพิพากษาในหนังสือพิมพ์โดยค่าใช้จ่ายของจำเลยที่ ๒ ไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอ อันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคหนึ่ง

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๕๐๘/๒๕๖๒ (เนติฯ ตอน ๖ หน้า ๑๖๑๒) วินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ในเคหสถานในเวลากลางคืน โดยเข้าทางช่องทางที่ทำขึ้นโดยไม่ได้จำนงให้เป็นทางคนเข้าตามฟ้องโจทก์ แม้โจทก์บรรยายฟ้องรวมการกระทำฐานบุกรุกเคหสถานในเวลากลางคืนไว้ด้วย เช่นนี้ไม่จำต้องปรับบทลงโทษ จำเลยในความผิดฐานบุกรุกเคหสถานในเวลากลางคืน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรคท้าย

อ้างอิง : ฎีกาใหม่ วิชา สัมมนากฏหมายวิธีพิจารณาความอาญา (อ.อรรถพล ใหญ่สว่าง) เล่มที่12 สมัยที่73