การบรรยายคำฟ้องโดยแจ้งชัดชอบด้วยมาตรา ๑๗๒ วรรคสอง ย่อม ทำให้ทราบว่า ศาลได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดนั้นออกนอกประเด็นตามคำฟ้องหรือไม่ เกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องหรือไม่

         คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๒๐๖/๒๕๕๒ (เน้น**) ตามคำฟ้องโจทก์เป็นการบรรยายให้จำเลยรับผิดอันเนื่องมาจากการกระทำละเมิดของลูกจ้างตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๕ เท่านั้น มิใช่ให้รับผิดจากการกระทำละเมิดของจำเลยเอง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ เมื่อจำเลยไม่ใช่นายจ้างของผู้กระทำละเมิด จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดตามฟ้อง การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยร่วม กับผู้กระทำละเมิด จึงต้องร่วมกันรับผิดต่อโจทก์ เป็นการพิพากษานอกฟ้องนอกประเด็น ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ หากคำฟ้องโจทก์ ต้องการให้จำเลยรับผิดจากการละเมิดของจำเลยเอง ก็ต้องแสดงให้แจ้งชัดซึ่งสภาพแห่ง ข้อหาและคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๒ วรรคสอง ด้วย
 

       คำฟ้องโจทก์ ต้องการให้จำเลยรับผิดจากการละเมิดของจำเลยเอง ก็ต้องแสดงให้แจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๒ วรรคสอง