ข้อสันนิษฐานที่ควรจะเป็นซึ่งปรากฏจากสภาพปกติธรรมดาของเหตุการณ์เป็นคุณปรากฏตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๓๒๐/๒๕๕๙ เป็นคดีไฟไหม้บ้านจำเลยซึ่งเป็นบ้านต้นเพลิงแล้วลุกลามไปไหม้บ้านของชาวบ้านข้างเคียงรวมทั้งบ้านของโจทก์เสียหาย โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายฐานละเมิดจากจำเลย **ในอดีตศาลฎีกาวางบรรทัดฐานไว้ว่า คดีประเภทนี้โจทก์จะฟ้องเรียกค่าเสียหายตามหลักทั่วไปในกฎหมายละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา ๔๒๐ คือ ต้องกล่าวอ้างว่า เหตุไฟไหม้บ้านโจทก์เสียหายนี้ เกิดมาจากการกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อของจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองบ้านต้นเพลิง ถ้าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้จงใจ ไม่ได้ประมาท ไม่ได้ทำให้เกิดไฟไหม้นั้น ประเด็นข้อพิพาท คือ จำเลยจงใจหรือประมาทเลินเล่อหรือไม่ โจทก์เป็นฝ่ายกล่าวอ้าง ภาระการพิสูจน์ตกแก่โจทก์ตามหลักใน ป.วิ.พ. มาตรา ๘๔/๑ ไม่มีกฎหมาย สันนิษฐานเป็นคุณแก่โจทก์ ถ้าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานมาแสดงให้เห็นว่าจำเลยจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างไร ก็ไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานละเมิด ศาลต้องพิพากษายกฟ้อง ซึ่งในความเป็นจริงยากมากที่โจทก์จะไปหาพยานหลักฐานมาพิสูจน์ให้เห็นว่า จำเลยทำให้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ คดีประเภทนี้จึงมักถูกยกฟ้อง ไปเป็นส่วนใหญ่ 

          คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๓๒๐/๒๕๕๙ (เน้น**) ต้นเพลิงเกิดจากบ้านของจำเลยแล้วไฟไหม้ ลุกลามไปไหม้บ้านของโจทก์ จำเลยจึงต้องรับผิดชอบ เพราะถือว่าเป็นข้อสันนิษฐานที่ควรจะเป็นซึ่งปรากฎจากสภาพปกติธรรมดาของเหตุการณ์เป็นคุณแก่โจทก์ จำเลยมีหน้าที่ต้องพิสูจน์เพื่อหักล้างข้อสันนิษฐานนั้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา  ๘๔/๑

 อ้างอิง : หนังสือรวมคำบรรยายเนติ 2/70  วิชา กฏหมายพยานหลักฐาน(ศอ.จรัญ ภักดีธนากุล)  เล่มที่7 การบรรยายครั้งที่3