คำพิพากษาของศาลชั้นต้น ตามมาตรา ๒๗๔ ได้กำหนดให้ระยะเวลา เริ่มต้นนับระยะเวลาบังคับคดี จะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันใดนั้น ตามมาตรา ๒๗๔ ได้ กำหนดว่า “... ภายในสิบปีนับแต่วันที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง” ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๗๓๑/๒๕๕๘ (ประชุมใหญ่) ว่า การนับระยะเวลาบังคับคดีนั้นจะต้องนับแต่วันที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง หาใช่นับแต่วันที่คดีถึงที่สุดแต่อย่างใด

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๗๓๑/๒๕๕๘ (ประชุมใหญ่) ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาโดยขาดนัดให้จำเลยทั้งสองแพ้คดีชำระเงินพร้อมดอกเบี้ยเมื่อวันที่ ๓ เมษายน ๒๕๔๓ มาตรา ๒๗๔ วรรคหนึ่ง มิได้บัญญัติว่า กำหนดเวลาการบังคับคดีสิบปีนับแต่วันมีคำพิพากษาจะต้องเริ่มนับแต่วันมีคำพิพากษาถึงที่สุด ทั้งคำพิพากษาผูกพันคู่ความ ในกระบวนพิจารณาของศาลที่พิพากษานับตั้งแต่วันที่ได้พิพากษาถึงวันที่คำพิพากษา ถูกเปลี่ยนแปลง แก้ไข กลับหรืองดเสีย ถ้าหากมี ตามมาตรา ๑๔๕ วรรคหนึ่ง และแม้ลูกหนี้ตามคำพิพากษาจะยื่นอุทธรณ์หรือฎีกาคัดด้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือ ศาลอุทธรณ์แล้วแต่กรณี เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาก็มีสิทธิขอให้บังคับคดี เว้นแต่ลูกหนี้ ตามคำพิพากษาได้รับอนุญาตให้ทุเลาการบังคับจากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณี ตามมาตรา ๒๓๑ วรรคหนึ่ง ระยะเวลาบังคับคดีภายในสิบปีตามมาตรา ๒๗๔ ในกรณีนี้ต้องเริ่มนับแต่วันมีคำพิพากษา จะต้องปฏิบัติให้ครบถ้วนในการขอให้บังคับคดีแก่ลูกหนี้ ตามคำพิพากษาคือวันที่ ๓ เมษายน ๒๕๔๓ ปรากฏว่า โจทก์เพิ่งยื่นคำแถลงขอให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับแก่จำเลยทั้งสองเมื่อวันที่ ๑๐ กันยายน ๒๕๕๕ จึงล่วงพ้น ระยะเวลาสิบปีนับแต่วันมีคำพิพากษาศาลชั้นต้น ซึ่งไม่อาจร้องขอให้บังคับคดีแก่จำเลย ทั้งสองได้แล้ว ไม่มีเหตุให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีแก่จำเลยทั้งสองได้ แม้จำเลยทั้งสองมิได้ยื่นคำขอให้พิจารณาใหม่และคดียังไม่ถึงที่สุดตามมาตรา ๒๐๘ จัตวา วรรคหนึ่ง (เดิม) ประกอบมาตรา ๑๔๗ วรรคสอง ก็ตาม แต่ก็ไม่เป็นเหตุให้ระยะเวลา ในการร้องขอให้บังคับคดีตามมาตรา ๒๗๔ เปลี่ยนแปลงไปเพราะระยะเวลาสิบปีในการร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษา มิใช่ต้องเริ่มนับแต่คดีถึงที่สุด

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๑๓๙/๒๕๕๙ ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ ๑๘ ธันวาคม ๒๕๔๙ แต่โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์สองครั้ง ครั้งที่สอง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ถึงวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ ครบกำหนดโจทก์และจำเลยที่ ๑ ไม่ยื่นอุทธรณ์ คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ จึงถึงที่สุดในวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ ซึ่งเป็นวันที่ระยะเวลาที่โจทก์มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา ๑๔๗ วรรคสอง โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาชอบที่จะร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาได้ภายในสิบปีนับแต่วันมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง ตามมาตรา ๒๗๑ (ปัจจุบันมาตรา ๒๗๔) โจทก์จึงมีสิทธิบังคับคดีแก่จำเลยที่ ๑ ภายในวัน ที่ ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๙

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๑๒๖/๒๕๕๙ ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาโดยจำเลยขาดนัด เมื่อวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๙ ไม่มีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์ วันครบกำหนด ๑๐ ปี ตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๗๔ ที่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะต้องปฏิบัติให้ครบถ้วนในการขอบังคับคดีแก่ลูกหนี้ตามคำพิพากษา คือ วันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๙

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๗๓/๒๕๖๐ ป.วิ.พ. มาตรา ๒๗๑ (ปัจจุบันมาตรา ๒๗๔)  มิได้บัญญัติให้การร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง ซึ่งต้องร้องขอภายในสิบปีจะต้องนับแต่วันที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุด และใช้ถ้อยคำเพียงว่า “นับแต่วันมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง” ซึ่งมีความหมายว่าวันมีคำพิพากษาหรือคำสั่งที่ขอให้บังคับคดี กล่าวคือ วันมีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นที่สุดในคดีนั้น เมื่อปรากฏว่าคดีนี้ไม่มีคู่ความอุทธรณ์ วันมีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้นชั้นที่สุดในคดีนี้ก็คือ วันที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา หรือคำสั่งที่โจทก์ขอให้บังคับคดีนั้นเอง มิใช่ต้องนับแต่วันมีคำพิพากษาถึงที่สุด ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ ๔ กรกฎาคม ๒๕๔๘ โจทก์ขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดี ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ ๑ เพิ่มเติมเมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๕๘ จึงล่วงพ้นสิบปี นับแต่มีคำพิพากษาตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๗๑ แล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิบังคับคดีเพิ่มเติมแก่จำเลยที่ ๑