การละทิ้งการงานไปเสีย นายจ้างไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่ลูกจ้าง ตาม มาตรา ๑๗ วรรคท้าย ประกอบประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๘๓

         (เชื่อมโยง ป.พ.พ. https://www.lawsiam.com/?name=Judge-Exam&file=filedetail&max=355)

           กรณีตามมาตรา ๑๗ วรรคสาม การบอกเลิกสัญญาจ้างไม่ว่าจะกระทำเป็นหนังสือหรือกระทำด้วยวาจา นายจ้างจะต้องระบุเหตุผลในการบอกเลิกสัญญาจ้างให้ลูกจ้างทราบ 

           โดยหากกระทำเป็นหนังสือต้องระบุเหตุผลไว้ในหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้าง แต่หากระทำด้วยวาจาต้องระบุเหตุผลไว้ในขณะที่บอกเลิกสัญญานั้น

เจาะประเด็น*** 

        ประเด็น แม้สัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาไว้ ๒ ปี แต่มีข้อตกลงให้คู่สัญญาบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ โดยบอกกล่าวให้อีกฝ่ายทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่า ๖๐ วัน ....

วินิจฉัยว่า

๑. กรณีดังกล่าว จึงเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอน

๒. นายจ้างต้องบอกกล่าวก่อนเลิกจ้าง

๓. เมื่อไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ลูกจ้างจึงมีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้า ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๘๒ และพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน มาตรา ๑๗ วรรคสอง

๔. ในเรื่องค่าชดเชย กรณีเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ตามมาตรา ๑๑๘ วรรคสาม จะต้องเป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอน ไม่มีการเปลี่ยนแปลง และจะต้องเลิกจ้างตามระยะเวลานั้น

สกัดหลัก**

ตามมาตรา ๑๗ วรรคสอง

 ๑. สัญญาจ้างทดลองงาน เป็นสัญญาที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา

๒. หากนายจ้างเห็นว่าลูกจ้างไม่ผ่านการประเมินการทดลองงานและต้องการเลิกจ้าง นายจ้างต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือให้ลูกจ้างทราบในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างเพื่อให้เป็นผลเลิกสัญญากันเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปข้างหน้า