อ.สุรสิทธิ์ฯ ภาคปกติ (27 พ.ค. 62)

คำถาม ความผิดฐานซ่องโจรซึ่งผู้กระทำต้องมีจำนวนตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปสมคบกันเพื่อกระทำความผิดหากศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องจำเลยบางคนโดยยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลยดังกล่าว และโจทก์ไม่ฎีกาคงฎีกาเฉพาะจำเลยบางคนที่เหลือไม่ถึงห้าคนหากศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงฟังว่ามีการสมคบกันตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปจะลงโทษฐานซ่องโจรได้หรือไม่?
 

คำตอบ มีคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยไว้ ดังนี้
            คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4953/2554 จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6 ไม่อาจทำให้แผนการที่สมคบกันเพื่อฉ้อโกงนายวัฒนาสำเร็จได้  ต้องมีผู้ร่วมขบวนการดำเนินการตามแผนการทำที่เป็นเล่นการพนัน เมื่อนายวัฒนาหลงกลเดินทางไปยังที่นัดพบพร้อมเงินสดที่นำติดตัวไป ก็จะถูกหลอกล่อให้นายวัฒนาเข้าร่วมเล่นพนันจึงจะสามารถเอาเงินของนายวัฒนาไปได้ อันมีลักษณะเป็นการแบ่งหน้าที่กันทำ พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบดังกล่าวมาล้วนสอดคล้องต้องกันมีเหตุมีผลฟังได้ว่า โดยปราศจากข้อสงสัยว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6  ร่วมกับพวกอีก 8 คน คบคิดร่วมประชุมปรึกษาหารือกันที่โรงแรมที่เกิดเหตุเพื่อทำการฉ้อโกงทรัพย์ของนายวัฒนาจริง  และเห็นว่าความผิดฐานซ่องโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 210 นั้น ผู้กระทำต้องมีจำนวนตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปสมคบกันเพื่อกระทำความผิด โดยร่วมคบคิดกันหรือแสดงออกซึ่งความตกลงจะร่วมกันกระทำความผิดอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่บัญญัติไว้ในภาค 2   แห่งประมวลกฎหมายอาญาและความผิดนั้นมีกำหนดโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไป  คดีนี้เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าในวันเวลาตามฟ้อง  จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6   ร่วมกับพวกซึ่งมีจำนวนรวมกันแล้วเกินกว่า 5 คน  คบคิดร่วมประชุมปรึกษาหารือที่โรงแรมที่เกิดเหตุกันเพื่อฉ้อโกงทรัพย์ของนายวัฒนา  เมื่อความผิดฐานฉ้อโกงเป็นความผิดที่บัญญัติไว้ในภาค 2  แห่งประมวลกฎหมายอาญา และมีกำหนดโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไป การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6  ก็ครบองค์ประกอบ ความผิด  จึงมีความผิดฐานซ่องโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา  210 วรรคแรก การที่ศาลล่างทั้งสองให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ถึงที่ 5  และที่ 7 ถึงที่ 10 ให้ยกประโยชน์ แห่งความสงสัยให้จำเลยดังกล่าว  ก็เป็นดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานที่เกี่ยวกับจำเลยแต่ละคนของศาลล่างทั้งสองว่าพยานหลักฐานของโจทก์พอฟังลงโทษได้หรือไม่เท่านั้น  ไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6 และไม่ผูกพันศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงเกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 6  ตามศาลล่างทั้งสอง การกระทำของจำเลยที่ 1  ที่ 2  และที่ 6  จึงไม่ขาดองค์ประกอบความผิด  เพราะมีบุคคลไม่ครบตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8  วินิจฉัย 

อ.สุรสิทธิ์ฯ ภาคปกติ ครั้งที่2 (31 พ.ค 62)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 346/2535 การมั่วสุมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215 ผู้มั่วสุมไม่จำต้องมีเจตนากระทำผิดในรายละเอียดอย่างเดียวกัน เพียงแต่เป็นการใช้กำลังประทุษร้ายหรือกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งให้เกิดการวุ่นวายขึ้นในบ้านเมืองก็เป็นความผิดแล้ว และผู้ที่มามั่วสุมก็ไม่จำต้องรู้จักหรือมีการนัดหมายวางแผนกันมาก่อน ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 216 มุ่งประสงค์ลงโทษผู้ที่ขัดขืนคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ไม่ยอมเลิกการมั่วสุมกันเพื่อกระทำความผิดตามมาตรา 215 อันเป็นการกระทำที่ยังไม่ถึงขั้นที่ผู้กระทำได้ลงมือใช้กำลังประทุษร้าย ขู่เข็ญ หรือทำให้เกิดการวุ่นวายอันเป็นความผิดสำเร็จตามมาตรา 215 เมื่อเจ้าพนักงานได้สั่งให้จำเลยกับพวกเลิกการมั่วสุมภายหลังที่มีการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215 แล้ว แม้จำเลยทุกคนไม่เลิกการกระทำของจำเลยทุกคนก็คงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 215 เท่านั้นไม่เป็นความผิดตามมาตรา 216 ด้วย