คำบรรยายเนติฯ วิชา ละเมิด (อ.ไสลเกษ วัฒนพันธุ์) เนติฯ ๗๖ 

         โรงเรียนนานาชาติที่ภูเก็ตขึ้นค่าเทอมประมาณ ๑๐% ถึง ๒๐% โดยแจ้งให้ผู้ปกครองทราบว่าจะมีการขึ้นค่าเทอมและค่าใช้จ่าย ขอให้มาชําระภายในกําหนด ผู้ปกครองขอให้ทางโรงเรียนชี้แจงรายละเอียดและเหตุผลที่ขึ้นราคา เมื่อถึงกําหนดยังไม่ชําระ โรงเรียนมีหนังสือนัดผู้ปกครองให้มาพูดคุยกันเรื่องเหตุผลในการขึ้นค่าเทอม ผู้ปกครองไม่มา โรงเรียนก็เลยทําหนังสือถึงผู้ปกครองว่าเด็กเป็นเด็กเรียนดีมากมีความขยันขันแข็งโรงเรียนพร้อมจะออกใบรับรองให้ถ้าจะนําไปเข้าที่โรงเรียนอื่น เมื่อถึงกําหนด เปิดเรียนแล้วชื่อของเด็กถูกจําหน่ายออกจากบัญชีรายชื่อของนักเรียนโรงเรียน ผู้ปกครองต้องนําเด็กไปเข้าโรงเรียนนานาชาติที่จังหวัดอื่นซึ่งเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าผู้ปกครองยื่นฟ้องโรงเรียนและผู้บริหารของโรงเรียนเรียกค่าเสียหายฐานละเมิด เนื่องจากจําหน่ายชื่อเด็กออกจากโรงเรียนโดยไม่มีเหตุผลแล้วก็ไม่ชี้แจง กรณีนี้มีปัญหาว่าเป็นละเมิดหรือไม่

       เนื่องจากรัฐธรรมนูญกําหนดว่ารัฐจะต้องจัดการศึกษาภาคบังคับให้กับพลเมือง และ ในทางกลับกัน ก็เป็นหน้าที่ของพลเมืองจะต้องรับการศึกษาภาคบังคับ คำว่าการศึกษาภาคบังคับใช้กับโรงเรียนของทั้งรัฐและของเอกชนหรือไม่

          คำพิพากษาฎีกาที่ ๖๒๓๔/๒๕๖๔ มูลเหตุที่โจทก์ที่ ๑ และโจทก์ที่ ๒ ออกจากโรงเรียนจําเลยที่ ๑ ไม่ได้เกิดจากความผิดของโจทก์ที่ ๑ และที่ ๒ จําเลยที่ ๑ โดยคณะกรรมการบริหารของโรงเรียนแสดงเจตนาให้โจทก์ที่ ๑ และที่ ๒ สิ้นสภาพการเป็นนักเรียน มีผลเป็นการจําหน่ายนักเรียนออกจากทะเบียนนักเรียนโดยปราศจากอำนาจตามตราสารจัดตั้งนิติบุคคลโรงเรียนจําเลยที่ ๑ และเป็นการกระทําผิดต่อหน้าที่ ตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญและกฎหมายกระทบสิทธิขั้นพื้นฐานของโจทก์ที่ ๑ และที่ ๒ ที่จะได้รับการศึกษาภาคบังคับอย่างต่อเนื่อง จึงเป็นละเมิดต่อโจทก์ทั้งสามซึ่งเป็นผู้บริโภค

  คำบรรยายเนติฯ วิชา ละเมิด (อ.ไสลเกษ วัฒนพันธุ์) เนติฯ ๗๖

        คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๔๑๖/๒๕๖๑ วินิจฉัยว่า แม้จําเลยที่ ๑ จะไม่ได้เป็นผู้จําหน่ายสินค้าหรือให้บริการต่างๆ ให้แก่ลูกค้าที่เข้ามาซื้อสินค้าหรือใช้บริการ ภายในศูนย์การค้าของจําเลยที่ ๑ โดยตรง แต่จําเลยที่ ๑ ในฐานะผู้ประกอบกิจการ ย่อมต้องให้ความสําคัญในด้านบริการต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องของที่จอดรถซึ่งมีผลโดยตรง ต่อจํานวนลูกค้า แม้จําเลยที่ ๑ จะไม่ได้แจกบัตรจอดรถ ไม่เรียกเก็บค่าบริการจอดรถ แต่จําเลยที่ ๑ ต้องคำนึงถึงและมีหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยรถของลูกค้าตามสมควร มิใช่ปล่อยให้ลูกค้าผู้มาใช้บริการต้องเป็นฝ่ายระมัดระวังหรือเสี่ยงภัยเอาเอง จําเลยที่ ๑ ว่าจ้างจําเลยที่ ๒ ดูแลรักษาทรัพย์สินของจําเลยที่ ๑ แต่ไม่ได้ว่าจ้างให้ดูแลรักษาทรัพย์สินของลูกค้า ทางเข้าและทางออกลานจอดรถไม่มีการมอบและคืนบัตรจอดรถ ไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยประจําอยู่ คงมีแต่เพียงกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้เพื่อบันทึกภาพรถเข้าและออก ซึ่งเห็นได้ว่าไม่สามารถป้องกัน ระงับ หรือยับยั้งการโจรกรรมรถยนต์ได้ ถือว่าจําเลยที่ ๑ ปล่อยปละละเลย งดเว้น ไม่สอดส่อง ตรวจตรา ดูแลรักษาความปลอดภัยบริเวณลานจอดรถตามหน้าที่ตามสมควร เป็นเหตุให้รถยนต์ ซึ่งจอดอยู่ในลานจอดรถศูนย์การค้าของจำเลยที่ ๑ สูญหายไปเป็นการกระทําละเมิด

สรุป ฎีกานี้เป็นทฤษฎีในปัจจุบันที่ผู้ประกอบธุรกิจจะต้องมีความรับผิดชอบต่อสังคม