สัญญาขายฝากอสังหาริมทรัพย์ไม่ทําตามแบบตกเป็นโมฆะ
คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๔/๒๔๙๗ สัญญาขายฝากที่นามือเปล่าซึ่งมิได้จดทะเบียน ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะ ตามมาตรา ๔๕๖
คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๘๘/๒๔๙๗ สัญญาซื้อขายเรือนกันโดยมีข้อสัญญาว่า ผู้ขายอาจซื้อกลับคืนได้ภายในกำหนดเวลา ๒ เดือน ถ้าพ้นกำหนดแล้วไม่ซื้อคืน ผู้ซื้อ จะซื้อเรือนไป ดังนี้เป็นสัญญาขายฝากอสังหาริมทรัพย์ เพราะเรือนจะต้องคงสภาพ เป็นอสังหาริมทรัพย์อยู่จนกว่าผู้ขายจะไม่ซื้อคืน
คำพิพากษาฎีกาที่ ๘๑๐/๒๕๔๖ ล. รับซื้อฝากบ้านพิพาทเพื่ออยู่อาศัย มิใช่รื้อถอนไปอย่างสังหาริมทรัพย์ จึงเป็นการขายฝากบ้านในลักษณะอสังหาริมทรัพย์ เมื่อคู่สัญญาทําสัญญากันเองโดยไม่ได้ไปจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ย่อมตกเป็นโมฆะตามมาตรา ๔๕๖ วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยมาตรา ๔๙๑ (ข้อสอบเนติบัณฑิต สมัย ๖๕)
คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๐๙๓/๒๕๕๑ สัญญาขายฝากที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ร่วม ทั้งสองกับจำเลยไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ สัญญาขายฝากดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะตาม ป.พ.พ. มาตรา ๔๙๑ ประกอบมาตรา ๔๕๖ ถือเสมือนว่ามิได้มีนิติกรรม การขายฝากเกิดขึ้นเลย เมื่อสัญญาขายฝากนี้เป็นโมฆะแล้ว โจทก์ร่วมทั้งสองย่อมจะอ้างสิทธิการได้มาโดยการครอบครองโดยนิติกรรมการขายฝากนั้นไม่ได้ เพราะการขายฝากมิใช่ว่าผู้ขายฝากสละเจตนาครอบครองโดยเด็ดขาดให้แก่ผู้ซื้อฝากแต่ผู้ขายฝากมอบที่ดินโดยมีเงื่อนไขว่าวันหลังจะเอาคืน (ทํานองเดียวกับคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๑๐/๒๕๕๒)
วิชา ซื้อขาย เช่าทรัพย์ เช่าซื้อ (ภาคปกติ) อ.วิษณุ เครืองาม ครั้งที่ ๕ สมัยที่ ๗๖
|