ผู้ฟ้องคดีเป็นข้าราชการตำรวจ มียศเป็นดาบตำรวจและมีตำแหน่งเป็นผู้บังคับหมู่ อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของผู้บังคับการตำรวจนครบาล 5 เมื่อผู้ฟ้องคดีกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง การที่ผู้บังคับการตำรวจนครบาล 5 ในฐานะผู้มีอำนาจ ตามมาตรา 72 (4) แห่งพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2547 ใช้อำนาจตามมาตรา 90 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว สั่งลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดีออกจากราชการหลังจากที่ได้ผ่านการพิจารณาและให้ความเห็นโดยคณะกรรมการพิจารณากลั่นกรองการพิจารณาลงโทษของกองบังคับการตำรวจนครบาล 5 ตามมาตรา 90 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติเดียวกันแล้ว กรณีจึงเป็นการออกคำสั่งภายในขอบเขต อำนาจของผู้บังคับการตำรวจนครบาล 5
       เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ผู้บังคับบัญชามีคำสั่งเป็นหนังสือให้ผู้ฟ้องคดี ปฏิบัติหน้าที่ประจำจุดตรวจบ้านพักบุคคลสำคัญในวันที่ 1 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2553 เวลา 08.000 นาฬิกา ถึง 16.00 นาฬิกา แต่ผู้ฟ้องคดีไม่ไปปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายดังกล่าวติดต่อในคราวเดียวกัน 17 วัน โดยไม่สามารถติดต่อได้ กรณีย่อมแสดงให้เห็นว่าผู้ฟ้องคดีไม่มีความเอาใจใส่ต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากผู้บังคับบัญชาอันก่อให้เกิดความเสียหายแก่ราชการ การที่ผู้ถูกฟ้องคดีมีคำสั่งลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดีออกจากราชการด้วยเหตุละทิ้งหน้าที่ราชการติดต่อในคราวเดียวกัน เกิน 15 วัน จึงเป็นการใช้ดุลพินิจโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว
_______________
คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. 453/2562